Philosophical notes of Prof. Reza Gholami on Facebook/part one

بارگزاری شده در 23/04/26 |در مطالب انگلیسی

(Not edited)

Brian Magee and the Philosophical Account of Philosophy:

Either pragmatism has weakened deep thinking or there are no more people like Bryan Magee to introduce attractive men of thought. I’ve been watching Bryan Magee’s excellent conversations with contemporary philosophers for a few days, and I’m enjoying it. Conversations are sustained by Maggie’s mastery. Is there anyone who has followed the path of Maggie? Let me know if you know anyone.

Reza Gholami

برایان مگی و روایت فیلسوفانه از فلسفه

یا عمل گرایی تفکر عمیق را تضعیف کرده است یا دیگر افرادی مانند برایان مگی وجود ندارند که مردان متفکر جذاب را معرفی کنند. من چند روزی است که گفتگوهای عالی برایان مگی با فیلسوفان معاصر را تماشا می کنم و از آن لذت می برم. مکالمات، با تسلط مگی است که پایدار می یابد. آیا کسی هست که راه مگی را طی کرده باشد؟ اگر کسی را می شناسید به من اطلاع دهید.

رضا غلامی ۱ فروردین ۱۴۰۲

***************************

We and still the issue of power:

We need to re-discuss power and how to control it in modern societies. Maybe we will not get anywhere with the method of analytical philosophy. Continental philosophy is a smoother path for criticizing the power system in the world. I think the political order of the world must change, and if political philosophy can not discuss an alternative order, populism will not wait for political philosophers.

Reza Gholami

ما و همچنان مساله قدرت

ما نیاز به بحث مجدد در مورد قدرت و چگونگی کنترل آن در جوامع مدرن داریم. شاید با روش فلسفه تحلیلی به جایی نرسیم. فلسفه قاره ای مسیر هموارتری برای نقد نظام قدرت در جهان است. من فکر می کنم نظم سیاسی جهان باید تغییر کند و اگر فلسفه سیاسی نتواند در مورد نظم جایگزین بحث کند، پوپولیسم منتظر فیلسوفان سیاسی نخواهد بود. ( و این کار را به جای فلسفه سیاسی خواهد کرد! )

رضا غلامی ۱ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Journey to your existence:

Every human being has his own existence. To understand it, you have to travel to his existence. Perhaps critical dialogue and even long critical writings centered on common human nature is a way, albeit uneven, to travel to the surface layers of every human being. Of course, it is possible to imagine a unity between the special existences of humans, but this idea of unity goes back to our exact idea of essence. What is essence, and how is it different from instinct? To answer this question, nothing works except critical discussions about ontological experiences. essence is the only way that connects beings to each other, although this connection has various realities in the real world. This diversity is not only related to our attitude towards existence but also related to our ability to fulfill our desires and relative social determinism.

Reza Gholami

سفر به هستی خود

هر انسانی دارای یک هستی مخصوص به خود است که برای درک آن باید به هستی او سفر کرد. شاید گفتگوی انتقادی و حتی نوشته های انتقادی طولانی با محوریت فطرت مشترک بشری، راهی هرچند ناهموار برای سفر به لایه‌های سطحی هستی هر انسانی باشد. البته بین هستی های خاص انسان‌ها می توان تصور اتحادی داشت اما این تصور اتحادی به تصور دقیق ما از فطرت برمیگردد. فطرت چیست و با غریزه چه تفاوتی دارد؟ برای پاسخ به این سئوال هم چیزی جز گفتگوهای انتقادی درباره تجارب هستی‌شناختی کارساز نیست. فطرت، تنها راه اتصال دهنده هستی ها به یکدیگر است هر چند این اتصال، در جهان واقع، واقعیت های متنوعی دارد. این تنوع، فقط به نوع نگرش ما به هستی مربوط نیست بلکه به بضاعت ما در تحقق خواسته هایمان و جبر نسبی اجتماعی نیز مربوط می‌شود.

رضا غلامی ۲ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The influence of philosophers’ psychosis in philosophy:

Some philosophies are the result of failures, sufferings, and complexes of philosophers. They are narrators of their own existence in order to reach peace in this way. In most philosophies, one can observe the traces of a person’s encounter with his own existence. Sometimes, there seem to be commonalities between existences, so philosophers have similar narratives.

Reza Gholami

اثر پریشان حالی فلاسفه در فلسفه

بعضی از فلسفه ها، حاصل ناکامیها، رنجها و عقده‌ها فلاسفه است. آنها راوی هستی خودشان هستند تا از این طریق به آرامش برسند.‌ در بیشتر فلسفه ها می توان ردپای مواجهه فرد با هستی خود را مشاهده کرد. گاهی اوقات بین هستی ها به ظاهر اشتراکاتی وجود دارد لذا فلاسفه روایت های مشابهی دارند.

رضا غلامی ۲ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The goodness of Popper’s criticism:

I completely agree with Popper’s opinion that in human sciences, a theory that is closer to the truth is more and more seriously criticized. So, we have to formulate a theory in a way so that it is possible to criticize it methodically. Now, the question for me is how much existentialist views have been criticized so far? Are they basically formulated for methodical criticism? For example, Heidegger’s comments about man and existence or Wittgenstein’s comments about language games?

Reza Gholami

حُسن نقدپذیری پوپر

من با نظر پوپر کاملا موافقم که در علوم انسانی، نظریه ای به حقیقت نزدیک تر است که بیشتر و بیشتر نقد شده باشد. پس باید یک نظریه را به نحوی صورت‌بندی کنیم تا امکان نقد روشمند آن فراهم شود. حال برای من سئوال است که دیدگاه‌های اگزیستانسیالیستی تاکنون چقدر به نقد تن داده اند؟ آیا اساسا برای نقد روشمند صورت بندی شده اند؟ مثلا نظرات هایدگر درباره انسان و هستی یا نظرات ویتگنشتاین درباره بازی زبانی؟

رضا غلامی ۳ فروردین ۱۴۰۲

***************************

No placeness in the supernatural:

The supernatural world is not a world separate from nature, but the interior of nature for which no end can be imagined. The gate of supernatural is a pure heart, and thought is the means by which one can walk in this endless ocean. Therefore, during their physical life, pure and thoughtful people live in two worlds at the same time, which are actually like two sides of the same coin, and after death they go to the supernatural forever.

Reza Gholami

لامکانی در ماورالطبیعه

دنیای ماوراء الطبیعه دنیایی جدا از طبیعت نیست بلکه باطن طبیعت است‌ که‌ پایانی برای آن قابل تصور نیست. دروازه ماوراء الطبیعه، قلب پاک است و اندیشه، وسیله ای است که می توان با آن در این اقیانوس بی پایان سیر کرد. بنابراین، انسانهای پاک و اندیشمند در زمان حیات فیزیکی خود، همزمان در دو دنیا که در واقع مانند دو روی یک سکه است زندگی می کنند و پس از مرگ برای همیشه به ماوراء الطبیعه می روند.

رضا غلامی ۴ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The known defeats the unknown:

Saying that I don’t know shows an admirable courage. What we know is nothing compared to what we don’t know, while we don’t know how much of what we know is really true or how close or far from the truth it is. Therefore, when we don’t know the answer to a question, we should boldly say I don’t know! Or should I think about it! Of course, there are two types of I don’t know: the first type of I don’t know is passive and never leads to an attempt to know, but the second type of I don’t know is active. That is, behind saying I don’t know, there is an attempt to know!

Reza Gholami

دانسته ها مغلوب نادانسته ها

گفتن این‌جمله که نمی دانم، نشانگر وجود یک شجاعت ستودنی است. دانسته های ما در برابر نادانسته های ما هیچ به حساب می آیند ضمن آنکه نمی دانیم چقدر از دانستنی های ما واقعا صادق هستند یا چقدر به حقیقت نزدیک یا دور می باشند. بنابراین، جا دارد وقتی پاسخ یک سئوال را نمی دانیم، شجاعانه بگوییم‌ نمی دانم! یا باید درباره اش فکر کنم! البته دو نوع نمی دانم‌ وجود دارد: نوع اول نمی دانم، منفعل است و هیچ گاه به تلاشی برای دانستن منتهی نمی شود اما نوع دوم نمی دانم، فعال است. یعنی در پس گفتن نمی دانم، تلاشی برای دانستن نهفته است!

رضا غلامی ۴ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Existentialism and the problem of inherent morality:

The origin of morality is nothing but human nature. In other words, morality is inherent in us as human beings, and society does not create it. I agree that we have not been able to make a complete induction, but in the entire history that has been written so far, there has not been a case reported that the people of an era considered lying good or keeping promises bad! Even if someone has spent half of his life alone in a cave, he has a moral understanding upon entering a society, and his moral understanding of the primaries of morality is no different from that of other members of the society. Humans accept morality and are inclined towards it, not because it benefits them, but because morality is equal to good, and humans are naturally inclined towards good. Based on this, religions do not bring ethics with them but emphasize on moral life and pave the way for the expansion and deepening of moral life. Well, now we have to see when people are thrown into existence, are they hollow, or are they accompanied by morality? If we accept that morality is with humans in any situation, then humans can not ignore morality in giving meaning and purpose to their lives.

Reza Gholami

اگزیستانسیالیسم و مساله اخلاق ذاتْ بنیان

منشأ اخلاق چیزی نیست جز فطرت انسانی. به بیان دیگر اخلاق در ذات ما انسانهاست و جامعه آنرا نمی سازد. قبول دارم که ما قادر به استقراء تام نبوده ایم اما در کل تاریخی که تا الان نگاشته شده است، موردی گزارش نشده که انسان‌های یک عصری، دروغ را خوب می دانستند یا وفای به عهد را بد می دانستند! حتی اگر کسی نیمی از عمرش را تنها در یک غار سپری کرده باشد، در بدو ورود به یک جامعه درک اخلاقی دارد و درک اخلاقی او درباره پایه های اخلاق با بقیه اعضا جامعه تفاوتی ندارد. انسانها اخلاق را قبول دارند و به آن گرایش دارند نه به خاطر آنکه به آنها منفعتی می رساند، بلکه به این دلیل که اخلاق مساوی خیر است و انسانها ذاتا به خیر تمایل دارند. بر این اساس، ادیان با خود اخلاق نمی آورند بلکه بر روی زیست اخلاقی تاکید می کنند و راه را برای گسترش و تعمیق زیست اخلاقی هموار می کنند. خب حالا باید دید وقتی انسان‌ها به هستی پرتاب میشوند، توخالی هستند یا آنها را اخلاق همراهی میکند؟ اگر قبول کنیم که اخلاق در هر حالی با انسان است، پس انسان‌ها در معنا و هدف دار کردن زندگی خود نمی توانند اخلاق را نادیده بگیرند.

رضا غلامی ۵ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Precedence of freedom over justice:

I have already written that if we do not say that freedom precedes justice, we can say that freedom and justice are side by side. Now I say that freedom is definitely prior to justice because freedom is the main characteristic of man and the distinguishing feature of man from animals. Of course, by freedom, I mean conscious freedom. Why conscious freedom? Because man can not actualize his freedom in an unconscious state. If there is no conscious freedom, humanity is excluded. Accordingly, nothing can be imposed on humans. Man should be able to choose freely, and the government should only remove obstacles to free choice. The only condition of freedom is morality and justice with definitions and indicators that people can rationally agree on. Considering the constraints of morality and justice for freedom should not create the impression in governments that they can limit freedom wherever they want in the name of morality and justice. No, the boundaries of morality and freedom must be clear in a wise way, like the way societies democratically legislate for themselves. Of course, legislation based on democracy also restricts freedom, but currently, there is no other way!

Reza Gholami

تقدم آزادی بر عدالت

من‌ قبلا نوشته ام که اگر نگوییم آزادی مقدم بر عدالت است، می توانیم بگوییم آزادی و عدالت شانه به شانه هم هستند. الان‌می گویم که آزادی قطعا مقدم بر عدالت است چراکه آزادی خصلت اصلی انسان و وجه ممیزه انسان از حیوانات است. البته منظورم از آزادی، آزادی آگاهانه است. چرا آزادی آگاهانه؟ زیرا انسان در حالت ناهوشیاری نمی تواند آزادی خود را به فعلیت برساند. اگر آزادی آگاهانه نباشد، انسانیت منتفی است. بر این اساس هیچ چیز به انسان قابل تحمیل نیست. انسان باید بتواند آزادانه انتخاب کند و دولت فقط باید موانع انتخاب آزادانه را برطرف کند. تنها قید آزادی، اخلاق و عدالت با تعریف و شاخص هایی است که انسان‌ها عقلاً بر روی آن توافق داشته باشند. نباید در نظر گرفتن قید اخلاق و عدالت برای آزادی، این تصور را در دولت ها ایجاد کند که می توانند هرکجا که خواستند به اسم اخلاق و عدالت آزادی را محدود کنند. خیر، محدوده اخلاق و آزادی باید از یک طریق عاقلانه مانند همان راهی که جوامع برای خود به نحو دموکراتیک قانونگذاری می کنند، روشن باشد. البته قانونگذاری مبتنی بر دموکراسی نیز محدود کننده آزادی است اما در حال حاضر راه دیگری متصور نیست!

رضا غلامی ۶ فروردین ۱۴۰۲

***************************

countless worlds:

As I mentioned in one of my previous writings, each of us has our own existence and world that we have built ourselves within the framework of nature (fetrat) and, of course under the influence of history and society. We move incessantly through our world. There are as many worlds as the number of humans that have been created so far, and these worlds remain after the physical death of humans. The nature of the world inside us is knowledge and immaterial. This world begins its formation with our birth and is gradually completed. Humans, after their death and discarding the barrier of the body, perceive the world inside them. The important thing here is that the world of each of us is infinite. That is, despite the fact that the worlds of humans are all located in the heart of a huge universe and reach unity in that huge universe, they are both infinite and in the huge universe that overlooks the world of every human being immortal. in fact, they have an independent identity. The question is, do people interact with each other after death, or are their paths completely individual?

Reza Gholami

دنیاهای بی‌شمار

همانطور که در یکی از نوشته های قبلی ام اشاره کردم، هر کدام از ما وجود و دنیای خود را داریم که خودمان آن را در چارچوب طبیعت و البته تحت تاثیر تاریخ و جامعه ساخته ایم. ما بی وقفه در دنیای خود حرکت می کنیم. به اندازه تعداد انسان هایی که تاکنون خلق شده اند، دنیاها وجود دارد و این دنیاها پس از مرگ فیزیکی انسان ها باقی می مانند. ماهیت جهان درون ما دانش و غیر مادی است. این جهان با تولد ما شکل گیری خود را آغاز می کند و به تدریج تکمیل می شود. انسان پس از مرگ و دور انداختن حصار بدن، دنیای درون خود را بهتر از گذشته درک می کند. نکته مهم اینجاست که دنیای هر یک از ما بی نهایت است. یعنی علیرغم اینکه عوالم انسان ها همه در دل یک عالم عظیم قرار دارند و در آن عالم عظیم به وحدت می رسند، هم بی نهایت هستند و هم در عالم عظیمی که مشرف به جهان هر انسانی جاودانه است. در واقع آنها هویت مستقلی دارند. سوال این است که آیا انسانها پس از مرگ با همدیگر تعامل دارند یا سیر آنها کاملا فردی است؟

رضا غلامی

رضا غلامی ۷ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Meaning and purpose of existence:

If the creation of existence can not be accidental, our existence is not meaningless and aimless. Every creation has a meaning and purpose within itself. We are not thrown into existence for no reason and for the sake of play, but we have entered existence to get closer to the perfection we deserve while deeply understanding the meaning and purpose of existence. The perfection of the humans meaning is moving towards the source of perfection. This source of perfection can not be anyone other than the creator of the universe. The main mission of prophets throughout history is to awaken the minds of people and help them to understand the meaning and purpose of existence and to understand the source of perfection. The fact that the teachings of religions have been mixed with superstitions and the masters of religions have oppressed people cannot be a sufficient reason to ignore the truths that the prophets have tried to convey to mankind throughout history. Today, the only way to distinguish the truth and falsity of these facts is a critical confrontation with the teachings that exist in the name of religions with a logical method. It is impossible to believe that religious teachings are false before criticizing them. A philosopher does not refute a doctrine before criticizing it.

Reza Gholami

معنا و هدف هستی

چنانچه آفرینش هستی تصادفی نمی تواند باشد، هستی ما نیز بی معنا و بی هدف نیست. هر خلقتی معنی و هدفی را در درون خود دارد. ما بی دلیل و به خاطر بازی به درون هستی پرتاب نشده ایم بلکه وارد هستی شده ایم تا ضمن فهم عمیق معنا و هدف هستی، به کمالی که لایق آن هستیم نزدیک شویم. کمال ما انسانها، حرکت به سمت منبع کمال است. این منبع کمال، عقلا نمی تواند کسی جز خالق هستی باشد. هم ترین ماموریت پیامبران در طول تاریخ، بیدارسازی عقول انسانها و کمک به عقول برای درک معنا و هدف هستی و فهم منبع کمال است. اینکه تعالیم ادیان با خرافات مخلوط شده اند و اربابان ادیان به انسانها ظلم‌کرده اند، نمی تواند دلیلی کافی برای نادیده گرفتن حقایقی باشد که پیامبران در طول تاریخ درصدد انتقال آن به بشر بوده اند. امروز تنها راه تشخیص صدق و کذب این حقایق، مواجهه انتقادی با روش منطقی با آموزه هایی است که به نام ادیان وجود دارد. نمی‌شود پیش از نقد آموزه های دینی، قائل به کذب بودن آنها شد. یک فیلسوف قبل از نقد یک آموزه، آن را رد نمی کند.

رضا غلامی ۸ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Man’s whisper to himself:

Every human being in his endless world can whisper with his nature (Al-fetrat). Whispering by nature (Al-fetrat) is not only pleasurable and relaxing but also opens various doors of pure thought to man. Whispering with nature (Al-fetrat), in addition to helping people understand the meaning and purpose of life, it shows people the path of perfection, which is to be on the path of nature (Al-fetrat). In whispering, people by their nature (Al-fetrat) both strengthen their desire for perfection and are placed on the path of true perfection, which is nothing but a path in the direction of getting closer to God. The path of perfection for human beings is infinite, but every human being is close to true perfection in the limit of their existence, and attributes appear in them that are the attributes of true perfection, that is, God. The speed of human movement in this direction depends on two things: First. The purity of the heart and the removal of carnal veils, such as getting out of balance with greed, lust, anger, etc. and secondly. Strong will be aimed at perfection.

Reza Gholami

انسان و نجوا با خود

هر انسانی در جهان بی انتهای خود،‌ می تواند با فطرت خود نجوا کند. نجوا با فطرت نه فقط لذت بخش و آرامش دهنده است، بلکه درهای گوناگونی از اندیشه ناب را به روی انسان می گشاید. نجوا با فطرت علاوه بر اینکه در فهم معنا و هدف زندگی به انسان کمک می کند مسیر کمال را که قرار گرفتن در مسیر فطرت است را به انسان نشان می دهد. انسانها در نجوا با فطرت خود هم کمال جویی را در خود تقویت می کنند و هم در مسیر کمال حقیقی که چیزی جز مسیری در جهت تقرب به خدا نیست قرار می گیرند. مسیر کمال برای انسانها بی نهایت است اما هر انسانی در حد بضاعت وجودی، هم به کمال حقیقی نزدیک میشود و صفاتی در او ظاهر میشود که صفات کمال حقیقی یعنی خداست. سرعت حرکت انسان در این مسیر، به دو چیز وابسته است : اولاً. پاکی قلب و برداشته شدن حجاب های نفسانی مانند از تعادل خارج شدن حرص و طمع و شهوت و غضب و غیره و ثانیاً. اراده قوی معطوف به کمال. رضا غلامی ۹ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Modern dogmatism:

It was a right expectation that since the age of enlightenment, the amount of dogmatic thinking will decrease day by day. But today, we witness the existence of dogma among the educated classes and even a large number of thinkers in the world. We still do not understand something well. We reject it! We don’t have the patience to face criticism with scientific propositions! We are used to being absolute! We are not ready to remove our false beliefs from our minds. We make myths from modern theories and doctrines! We easily label others and so on. But maybe you think that I mean just the traditional and religious people. No, I mean people who are proud of living in the modern world and who identify themselves as subject to the current of enlightenment. Today, we are witnessing the spread of dogmatic in the modern world, which can endanger the future of thought.

Reza Gholami

دگم اندیشی مدرن

این انتظار درست بود که از بعد از عصر روشنگری، روز به روز از میزان دگم اندیشی کاسته شود. اما امروز شاهد وجود دگم اندیشی در میان اقشار تحصیلکرده و حتی شمار زیادی از اندیشمندان در جهان هستیم. هنوز چیزی را خوب نفهمیده‌ایم آنرا رد می کنیم! حوصله مواجهه انتقادی با گزاره‌های علمی را نداریم! به مطلق گویی عادت کرده ایم! حاضر به بیرون کردن باورهای غلط خود از ذهنمان نیستیم. از نظریه ها و دکترین های مدرن اسطوره می سازیم! به راحتی به دیگران برچسب می زنیم و غیره. اما شاید فکر کنید منظور من فقط سنتی ها و مذهبی ها هستند. خیر، منظور من انسان‌هایی هستند که به زندگی در جهان مدرن افتخار می کنند و خود را تابع جریان روشنگری معرفی می کنند. امروز شاهد رواج دگم اندیشی در جهان مدرن هستیم که می تواند آینده اندیشه را به خطر بیاندازد. رضا غلامی ۱۰ فروردین ۱۴۰۲

***************************

non-stop movement of existence:

Existence is extremely restless and in turmoil. Existence is faced with constant and uninterrupted movement, not only the widths but also the essence of creatures and the whole existence. Nothing in existence is exempt from motion. Existence is constantly facing creation. This is a mistake if it is thought that God created the universe once and left it alone!

God is constantly creating, and the Bing Bang theory is a view that mixes right and wrong. We humans are always faced with the renewal of the world of meaning and matter. Even man himself is not exempt from this continuous renewal, but the connection of these constant renewals has preserved his personal identity. We humans have perfection, like all the entities in the world that have perfection, but the perfection of us humans is the absolute perfection of existence. The absolute perfection of existence means infinite perfection. Meanwhile, awareness of the meaning and purpose of movement is the condition of real perfection. A person who is not aware of his own movement, his movement is at the level of animals and sometimes at the level of plants and inanimate objects, and he deprives himself of the unique capabilities of human movement. It is a wretchedness of a philosopher if he deprives people of metaphysical knowledge in order to achieve this knowledge. To reach awareness, all knowledge sources can participate in a device.

Reza Gholami

حرکت بی وقفه هستی

هستی به شدت ناآرام و در غلیان است. هستی با حرکت دائمی و بدون انقطاع نه فقط اعراض بلکه جوهر مخلوقات و کل هستی روبروست. هیچ چیزی در هستی از حرکت مستثنی نیست. هستی با خلقت مدام روبروست. این خطاست اگر تصور شود خداوند یک بار هستی را خلق کرد و آنرا به حال خود رها نمود!

خداوند دائما در حال خلقت است و نظریه بینگ بنگ، دیدگاهی است که صحیح و غلط را با هم آمیخته است. ما انسانها، همواره با نو به نو شدن عالم معنا و ماده روبرو هستیم. حتی خود انسان از این نو شدن مستمر مستثنی نیست اما اتصال این نو شدن های دائمی، هویت شخصی او را حفظ کرده است. ما انسانها مانند همه موجودات عالم که کمالی دارند، کمالی داریم و اما کمال ما انسانها، کمال مطلق هستی است. کمال مطلق هستی یعنی یک کمال بی نهایت. در این میان، آگاهی از معنا و هدف حرکت، شرط کمال واقعی است. انسانی که نسبت به حرکت خود آگاهی ندارد، حرکتش در حد حیوانات و گاه در حد نباتات و جمادات می باشد و خود را از قابلیت های بی نظیر حرکت انسانی محروم می کند. این بیچارگی یک فیلسوف است اگر برای دستیابی به این آگاهی، انسان‌ها را از معرفت متافیزیکی محروم کند. برای رسیدن به آگاهی، همه منابع معرفتی می توانند در یک دستگاه با یکدیگر مشارکت داشته باشند.

***************************

Nihilism in the absence of essentialism:

Some philosophers of existentialism want to hide the root of unrest in modern man.

Nihilism is the result of realism. Fear and anxiety are a sign of being alive. Suicide is good, but living is better than suicide. Death is a necessity of nature, and it should not be taken seriously! These are the sentences that many existentialist psychologists constantly repeat.

The fact is that when a thinker is not able to solve a problem, he tends to change the form of the problem in his favor or basically suppress the occurrence of such a problem in the mind of his audience; But I think this is a great betrayal of realism. The intellectual cannot deceives himself or others when facing the truth. Humans in the modern world are extremely suffering from emptiness, fear, and anxiety, which was not to this extent in the world of tradition. Nihilism is a common complication of the modern world, and it has increased with the increase in human power and prosperity. It may be said that this unrest is the product of understanding the truth and abandoning superstitions, but this answer is not convincing. Today, in modern philosophy, we are not faced with such a thing as truth. We are facing a deep ignorance that has made it impossible for us to understand the meaning and purpose of existence. Every human being has an inner call, which I call the call of nature. It is enough to let people remove the cotton wool that they put in their ears in the name of the age of enlightenment so that they can hear this call from the depths of their souls. This call clearly tells humans that existence is not meaningless and that we humans are not thrown into existence to play. If we put aside the anti-religious gesture that has become the position of some philosophers, we will also hear the call of the prophets who have spoken to us about the meaning and purpose of existence and, consequently, life.

If we allow the root of nihilism and the fear and anxiety it causes to be explored in a radical and deep way, and not seek to suppress the issue, we may find that mankind can be saved to a large extent from the suffering of nihilism. of course, We need to have a reassuring understanding of the meaning and purpose of existence.

Reza Gholami

نیهیلیسم در غیبت فطرت گرایی

بعضی فلاسفه اگزیستانسیالیسم می خواهند ریشه ناآرامی در انسان مدرن را مخفی کنند.

نیهیلیسم نتیجه واقع‌بینی است، ترس و اضطراب نشانه زنده بودن انسان است. خودکشی خوب است اما زندگی کردن به خودکشی ترجیح دارد. مرگ اقتضای طبیعت است و نباید آن را چندان جدی گرفت! این ها جملاتی است که خیلی از روانشناسان اگزیستانسیالیست دائما آنها را تکرار می کنند.

واقعیت این است که وقتی یک‌ متفکر، قادر به حل مساله ای نباشد، تمایل دارد تا صورت مساله را به نفع خود تغییر دهد یا اساسا بروز چنین مساله ای در ذهن مخاطبش سرکوب کند؛ اما من فکر می کنم این کار خیانت بزرگی نسبت به حقیقتگرایی است. روشنفکر نمی تواند خودش را و دیگران را در مواجهه با حقیقت فریب بدهد. انسان در عالم مدرن به شدت دچار پوچی، ترس و اضطراب است چیزی که در دنیای سنت در این حد نبوده است. نیهیلیسم عارضه شایع دنیای مدرن است و با افزایش قدرت و رفاه انسان بیشتر هم شده است. ممکن است گفته شود این ناآرامی محصول ادراک حقیقت و کنار گذاشتن خرافات است اما این پاسخ قانع کننده نیست. ما امروز در فلسفه مدرن با چیزی به نام حقیقت روبرو نیستیم. ما با جهل عمیقی روبرو هستیم که فهم معنا و هدف هستی را برایمان ناممکن کرده است. هر انسانی یک ندای درونی دارد که من آنرا ندای فطرت می نامم. کافی است اجازه بدهیم انسانها پنبه هایی که به نام عصر روشنگری در گوششان گذاشته اند را بردارند تا این ندا را از عمق جانشان بشنوند. این ندا به وضوح به انسان می گوید که هستی بی معنا نیست و ما انسانها برای بازی به درون هستی پرتاب نشده ایم. اگر ژست دین ستیزی که به موقعیت کولکس برخی فلاسفه تبدیل شده است را کنار بگذاریم، ندای پیامبران را هم خواهیم شنید که با دلایلی قابل بررسی برای ما درباره معنا و هدف هستی و به تبع آن، زندگی سخن گفته اند. اگر اجازه دهیم ریشه نیهیلیسم و ترس و اضطراب ناشی از آن به نحو ریشه ای و عمیق بررسی شود، و به دنبال سرکوب کردن مساله نباشیم، شاید متوجه شویم که بشر با درک اطمینان بخش معنا و هدف هستی، تا حد زیادی از رنج نیهیلیسم نجات خواهد یافت.

رضا غلامی ۱۱ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The role of society in human excellence:

Man is a social being, not because of necessity, but because the perfection of man finds both depth and speed in society. Humans in society face all kinds of difficult and complex tests, and their exposure to these tests greatly increases their mental strength. On the other hand, humans have talents for which no limit can be considered. Both spiritual talents and material talents. Human talents flourish more in the environment of society. The more humane, freer, and fairer the society, the more the possibility of the actualization of talents. In a society where there is no trace of human dignity, freedom, and justice, talents will not flourish. Human beings achieve excellence by creating, but only on the condition that creation is accompanied by awareness. Awareness of the meaning and purpose of life. Awareness of human movement towards perfection. A progressive civilization is expected to provide people with the opportunity to actualize their talents. Of course, the formation of civilization is also the emergence of a suitable level of talents, but when a civilization emerges, the opportunity to actualize talents increases a hundredfold. If people’s spiritual and spiritual talents flourish in a balanced way, people will find peace. One of the reasons for the production of anxiety by modern civilization is the lack of flourishing of spiritual talents in the face of material talents.

Reza Gholami

نقش جامعه در تعالی انسان

انسان موجود اجتماعی است نه به اضطرار بلکه به خاطر اینکه کمال انسان در ظرف جامعه، هم عمق و هم سرعت و جهش پیدا می کند. انسان‌ها در جامعه با انواع آزمون های سخت و پیچیده روبرو می‌شوند و مواجهه آنها با این آزمونها، قدرت روانی آنها را به شدت افزایش می دهد. از سوی دیگر، انسان‌ها استعدادهایی دارند که برای آن استعدادها نهایتی نمی توان در نظر گرفت. هم استعدادهای معنوی و هم استعدادهای مادی. استعدادهای انسان، بیشتر در محیط جامعه شکوفا می‌شود. هرقدر جامعه انسانی تر، آزادتر و عادلانه تر باشد، امکان به فعلیت رسیدن استعدادها بیشتر می‌شود. جامعه‌ای که در آن از کرامت انسانی، از آزادی و از عدالت اثری نباشد، استعدادها شکوفا نخواهد شد. انسان‌ها با خلق کردن به تعالی میرسند اما به شرط آنکه خلق کردن همراه با آگاهی باشد. آگاهی به معنا و هدف زندگی. آگاهی به حرکت انسان به سوی کمال. از یک تمدن مترقی، انتظار می رود تا فرصت به فعلیت رسیدن استعدادها را برای مردم فراهم کند. البته شکل گیری تمدن نیز خودش بروز سطح مناسبی از استعدادها است اما وقتی تمدنی ظهور پیدا می کند، فرصت به فعلیت رسیدن استعدادها را صدبرابر بیشتر می کند. اگر استعدادهای معنوی و معنوی انسانها به نحو متوازن شکوفا شود، انسان‌ها آرامش پیدا می کنند. یکی از دلایل تولید اضطراب از سوی تمدن مدرن، عدم شکوفایی استعدادهای معنوی در عرض استعدادهای مادی است. رضا غلامی ۱۲ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Body and soul:

Man is the only being who can narrate himself. He can distance himself from himself and see himself and evaluate him impartially. If we accept the opinion of physicalists, that man is nothing but his body, and there is no such thing as soul, then the first question is how can man go beyond himself and narrate and evaluate himself? Physicists may also attribute this to the advanced functions of the brain, but the reality is that the brain is a tool, and the tool needs a thought to guide it. On the other hand, the brain is not able to understand the information or accommodate it in itself. The substance, which I interpret as essence, does not have any of the characteristics of the body. These are important topics that should be addressed in the philosophy of cognitive science. Cognitive science may make us more interested in the huge and surprising capacities of the brain day by day, but it seems that it provides a good opportunity to study the old discussion of the relationship between the body and the soul in a deeper way and to develop new theories. Be born in this arena.

Reza Gholami

نفس و بدن

انسان تنها موجودی است، که می تواند خودش را روایات کند. از خودش فاصله بگیرد و خویش را ببیند و تا حدی بی طرفانه مورد ارزیابی قرار دهد. اگر نظر فیزیکالیست ها را بپذیریم که انسان چیزی جز جسمش نیست و چیزی به نام روح وجود ندارد، آنوقت اولین سئوال این است که انسان چگونه می تواند از خود فراتر برود و خودش را روایت و ارزیابی کند؟ ممکن است فیزیکالیست ها این را هم به کارکردهای پیشرفته مغز نسبت بدهند اما واقعیت این است که مغز یک ابزار است و ابزار به یک فکر نیاز دارد که او را هدایت کند. از طرف دیگر، مغز قادر نیست مُدرک را فهم کند و یا آن را در خودش جا دهد. مُدرک که من از آن به جوهر تعبیر می کنم، هیچیک از ویژگی های جسم را ندارد. این ها مباحث مهمی است که باید در فلسفه علوم شناختی به آنها پرداخت. ممکن است علوم شناختی ما را روز به روز به ظرفیت های عظیم و اعجاب آور مغز بیشتر ملتفت کند اما به نظر می رسد فرصت خوبی را فراهم می کند تا بحث قدیمی رابطه روح و بدن به صورت عمیق تری مورد مطالعه قرار گیرد و نظریه های تازه ای در این عرصه متولد شود. رضا غلامی، ۱۳ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The origin of the state in civil society:

As I have written before, man is a social being by nature. If we consider the family as the stem cell of society (for example), the family is an inseparable part of human nature. At the same time, the actualization of an important part of human talents and the provision of true human happiness is also conditioned by socialization. Humans establish society as soon as possible. It should be noted that society is not a mechanical composition but an organic composition. Therefore, in addition to the originality and identity that the individual has, the society itself has an original existence and owns an identity; has rights; has goals; And according to that, it can be considered happiness and misery just like a person. Now the question is, what is the government going to do for society? It seems that the government is supposed to not only guarantee the goals that humans have in establishing society but also to protect society, which has become an independent entity alongside the individual. In this situation, the government can not be indifferent to social harm. It can not be indifferent to the existence of poverty and deprivation. It can not have a neutral approach to the current anomalies in society. Of course, it is clear that I am not a Marxist and I do not like Marxism, but I believe that neither a small government arising from liberalism and the atomization of society is acceptable, nor a large government arising from Marxism is acceptable. A government is desirable that can support the society in order to achieve prosperity and guarantee the fulfillment of its rights and goals without depriving individual freedom and without depriving the right to property, and without oppressing the private sector. I can justify the possibility of connecting the individual and the society in the theory of Islamic social justice.

Reza Gholami

خاستگاه دولت در جامعه مدنی

چنانچه قبلا نیز نوشته ام، انسان ذاتاً موجودی اجتماعی است. اگر خانواده را سلول بنیادی جامعه بدانیم ( از باب مثال ) خانواده جزء غیر قابل تفکیکی از طبیعت انسان است. این در حالی است که به فعلیت رسیدن بخش مهمی از استعدادهای انسان و تامین سعادت حقیقی انسان نیز مشروط به اجتماعی شدن است. انسانها به محض امکان، جامعه را تاسیس می کنند. باید توجه داشت که جامعه یک ترکیب مکانیکی نیست بلکه یک ترکیب ارگانیکی است. بنابراین، جامعه خودش در کنار اصالت و هویتی که فرد دارد، دارای وجودی اصیل و صاحب هویت است؛ دارای حقوق است؛ دارای اهداف است؛ و به تبع آن، برای آن می توان همانند فرد برای آن سعادت و شقاوت در نظر گرفت. حال پرسش این است که قرار است دولت چه کاری برای جامعه بکند؟ به نظر میرسد دولت قرار است نه تنها از اهدافی که انسان‌ها در تاسیس جامعه دارند را تضمین کند بلکه از جامعه که خود در کنار فرد به موجودی مستقل تبدیل شده است، حفاظت کنند. در این شرایط، دولت نمی تواند نسبت به آسیب های اجتماعی بی تفاوت باشد. نمی تواند نسبت به وجود فقر و محرومیت بی تفاوت باشد. نمی تواند نسبت به ناهنجاری های جاری در جامعه رویکردی خنثی داشته باشد. البته روشن است که من مارکسیست نیستم و مارکسیسم را دوست ندارم اما معتقدم نه دولت کوچک برآمده از لیبرالیسم و اتومیزه کردن جامعه قابل قبول است و نه دولت بزرگ برآمده از مارکسیسم قابل قبول است. دولتی مطلوب است که بتواند بدون سلب آزادی فردی و بدون سلب حق مالکیت، و بدون سرکوب بخش خصوصی، جامعه را در جهت رسیدن به سعادت مورد حمایت قرار داده و تحقق حقوق و اهداف آنرا ضمانت کند. می توانم امکان پیوند فرد و جامعه را در نظریه عدالت اجتماعی اسلامی را توجیه کنم.

***************************

Truth and falsehood in the philosophy of linguistic analysis:

In the philosophy of linguistic analysis

Language is the graph of intellect and shows human talent and intellectual power. However, it should be noted that language is not independent of itself and that it can not be imagined without intellect. In other words, language is a rule-based system that receives its basic rules from the inherent reason and its superstructure rules by convention and according to time and place requirements. If you see that languages have common rules, it is because an important part of them is based on the innate and universal reason. Speech is the fruit of language and can introduce the customs and culture of society. In fact, the best way to understand a person’s personality as well as the way of life of a society is speech. Writing is more precise than speech and can convey deeper realities. Both speech and writing have obvious and hidden layers. In authoritarian societies, speech and writing have hidden layers and even become mysterious, but in the conditions of freedom, the visible aspects of speech and writing prevail over their hidden aspects. This is why hermeneutics is facing many difficulties in deciphering speeches and writings belonging to authoritarian periods. Of course, in the conditions of freedom, man has other reasons to hide his meaning behind words. Although speech and writing in any society define the way of life, attachments, and perspective of that society, but it does not have the ability to tell the truth. It is even possible that speech and writing govern a complex society with superstitions and delusions. However, speech and writing can not be a way to get closer to the truth. Although I consider Wittgenstein’s work in linguistic analysis to be a great work, I believe that it not only lacks concern for truth but also makes science suffer from extreme relativism.

صدق و کذب در فلسفه تحلیل زبانی

زبان نمودار عقل است و استعداد و قدرت عقلی بشر را نشان می دهد. با این حال، باید توجه نمود که زبان از خود استقلالی ندارد و بدون عقل موجودیتی برای آن قابل تصور نیست. به بیان دیگر، زبان یک دستگاه قاعده مند است که قواعد پایه‌ای اش را از عقل ذاتی و قواعد روبنایی‌اش را با قرارداد و بنا به مقتضیات زمانی و مکانی دریافت می کند. اگر می بینید زبان ها قواعد مشترکی دارند به خاطر ابتنای بخش مهمی از آنها بر عقل ذاتی و جهان شمول است. گفتار میوه زبان است و می تواند معرفی کننده عُرف و فرهنگ حاکم بر جامعه باشد. در واقع، بهترین راه برای درک شخصیت فرد و همچنین شیوه زندگی جامعه گفتار است. نوشتار از گفتار دقیق تر است و می تواند واقعیت های عمیق تری را منتقل کند. هم گفتار و هم نوشتار لایه های آشکار و پنهانی دارند. در جوامع استبدادی، گفتار و نوشتار لایه های پنهان 89و حتی رمزآلود می‌شود اما در شرایط وجود آزادی، وجوه آشکار گفتار و نوشتار بر وجوه پنهان آن غلبه دارد. از همین روست که دانش هرمنوتیک در رمزگشایی از گفتارها و نوشتارهای متعلق به دوره های استبدادی با دشواری های زیادی روبروست. البته در شرایط آزادی نیز انسان دلایل دیگری برای پنهان کردن منظور خود در لابه لای کلمات دارد. هر چند گفتار و نوشتار در هر جامعه ای شیوه زندگی، دلبستگی ها و زاویه دید آن جامعه را مشخص می کند اما واجد توانایی صدق و کذب نیست. حتی ممکن است گفتار و نوشتار حاکم بر یک جامعه پیچیده با خرافات و موهومات باشد، با این وصف، گفتار و نوشتار نمی تواند مسیری برای تقرب به حقیقت باشد. با اینکه من کار ویتگنشتاین در تحلیل زبانی را کار بزرگی می دانم اما معتقدم نه تنها فاقد دغدغه حقیقت است، بلکه علم را دچار نسبیت گرایی افراطی می کند. رضا غلامی ۱۶ فروردین ۱۴۰۲

***************************

General benevolence and the problem of power:

Can humans, while pursuing their own interests, be generally benevolent to each other and even compete with each other in benevolence?

The answer to this question depends on your opinion about the human race. If you accept the view of Thomas Hobbes, who said that man is the wolf of man, and consider man as an inherently evil being, benevolence in humans is an illusion, let alone that humans compete with each other in benevolence.

I don’t agree that becoming powerful always leads to evil. Humans and human society can use their power in addition to meeting their own needs to provide for the public good.

Social benevolence helps to expand and maintain power, while not only does not reduce anything from your capital, but in the long run, it leads to removing obstacles to economic growth and increasing your capital. The more peaceful and tension-free the world is and the more successful countries are in providing the welfare of their citizens, the more economic growth opportunities are available for other countries.

Of course, such a view is not acceptable in the pragmatism paradigm. The result of pragmatism is that not only is there no other way to gain and maintain power except unilateralism, domination, and deception, but public benevolence is nothing but a waste of benefits When we look at the scene of power in the world today, we clearly realize that unlike some eastern countries that look at international relations more wisely and morally, some western countries that present themselves as great powers have no theory other than Instigating conflict, violence and injustice is not for the sake of one’s own interests. Today, this theory has become a myth among many Western political elites and can not be easily changed. This means linking economic growth with militancy and evil. In addition to questioning the competence of many Western countries for global leadership, it has opened the way for a revolution in global relations.

Reza Gholami

خیرخواهی عمومی و مساله قدرت

آیا انسانها می توانند در عین آنکه منافع خود را دنبال می کنند، به صورت عمومی خیرخواه همدیگر باشند و حتی در خیرخواهی با هم رقابت کنند؟

پاسخ به این پرسش، منوط به نظر شما درباره جنس انسان است. اگر دیدگاه توماس هابز که گفت انسان گرگ انسان است را قبول داشته باشید، و آدمی را ذاتا موجودی شرور تلقی کنید، خیرخواهی در انسانها یک توقع واهی است، چه رسد به اینکه انسانها با یکدیگر در خیرخواهی رقابت کنند.

من قبول ندارم که قدرت‌مند شدن، همیشه به شرارت‌گری منتهی می‌شود. انسان و جامعه انسانی می.تواند از قدرتش علاوه بر تامین نیازهای خود، برای تامین خیر عمومی نیز استفاده کند.

خیرخواهی اجتماعی به گسترش و حفظ قدرت کمک می کند ضمن آنکه نه تنها چیزی از سرمایه شما کم نمی کند بلکه در دراز مدت، به رفع موانع رشد اقتصادی و افزایش سرمایه شما منجر میشود. هر قدر جهان آرام تر و بی تنش تر باشد و کشورها در تامین رفاه شهروندان خود موفق تر عمل کنند، فرصت های رشد اقتصادی برای کشورهای دیگر فراهم تر است.

البته در پارادایم عمل گرایی چنین دیدگاهی از مقبولیت برخوردار نیست. نتیجه عمل گرایی این است که نه فقط به جز یکجانبه گرایی، سلطه جویی و فریب، راه‌ دیگری برای کسب و حفظ قدرت وجود ندارد، بلکه خیرخواهی عمومی چیزی جز هدر دادن منافع نیست. وقتی امروز به صحنه قدرت در جهان نگاه می کنیم، به روشنی در می یابیم که بر خلاف برخی کشورهای شرقی که عاقلانه تر و اخلاقی تر به روابط بین الملل می نگرند، برخی کشورهای غربی که خود را قدرت بزرگ معرفی می کنند، نظریه‌ای جز به راه انداختن درگیری، خشونت و بی عدالتی برای تامین منافع خود ندارد. این نظریه امروز در میان خیلی از نخبگان سیاسی غرب به یک اسطوره تبدیل شده و به راحتی قابل تغییر نیست. همین امر یعنی پیوند رشد اقتصادی با ستیزه‌جویی و شرارت، علاوه بر اینکه صلاحیت خیلی از کشورهای غربی برای رهبری جهانی را زیر سئوال برده است، راه را برای انقلاب در مناسبات جهانی باز کرده است. رضا غلامی ۱۷ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The relationship of a discourse with truth:

The emergence of a discourse means the emergence of a new point of view in society, as a result of which new values replace the previous values. New forms and structures come and replace the previous forms and structures. This question is raised for some, whether the discourse is constructed or is it formed in a process? I believe that there should not be a project approach to discourse. Of course, some historical events speed up the emergence of discourse, but discourses, which are mostly multifactorial, are formed gradually. It should be noted that a discourse changes when point of view and the values established in the society after it have lost their prestige among the majority of society members. When does the reputation of a point of view disappear? When the rationality of that point of view is questioned or the changes of time and technological changes are not compatible with the previous discourse. Changing a discourse can be the beginning of a revolution, especially if there are fundamental obstacles against breathing a new discourse in society. From one point of view, the emergence of the revolution is like the emergence of the discourse, with the difference that the change of perspective and values in the revolution is far more profound than the change of perspective and values in the discourse. With all this, the question can be asked if it is possible to evaluate the discourses in terms of the degree of approximation to the truth? It seems that discourses do not necessarily have a relationship with the truth, and sometimes, the ruling discourse of a society is nothing but lies and deception. However, it is possible to evaluate the closeness of a discourse to the truth by relying on reason and critical methods. Any discourse that shows more endurance in the face of criticism may be closer to the truth.

Reza Gholami

نسبت یک گفتمان با حقیقت

ظهور یک گفتمان یعنی ظهور یک زاویه دید جدید در جامعه که به تبع آن، ارزش های نویی جایگزین ارزش های قبلی می‌شود. فرم ها و ساختارهای جدیدی می آید و جای فرم ها و ساختارهای قبلی را می گیرد. این پرسش برای بعضی مطرح هست که آیا گفتمان ساختنی است یا در یک پروسه شکل می‌گیرد؟ من معتقدم که نباید به گفتمان رویکرد پروژه‌ای داشت. البته برخی وقایع تاریخی به ظهور گفتمان سرعت می بخشد اما گفتمان‌ها که اکثرا چند‌عامله به شمار می روند، به تدریج شکل می گیرند. باید توجه نمود که یک گفتمان زمانی تغییر می کند که دیگر زاویه دید و ارزش هایی که در پی آن در جامعه استقرار پیدا می کنند آبروی خود را نزد اکثریت اعضای جامعه از دست داده باشد. کی آبرو یک زاویه دید از میان می رود؟ زمانی که عقلانیت آن زاویه دید زیر سئوال برود یا تحولات زمانه و تحولات تکنولوژیک با گفتمان قبلی سازگاری نداشته باشد. تغییر یک گفتمان می تواند مقدمه یک انقلاب باشد به ویژه اگر موانع بنیادی در برابر تنفس گفتمان جدید در جامعه پدید آمده باشد. ظهور انقلاب از یک منظر مانند ظهور گفتمان است با این تفاوت که تغییر زاویه دید و ارزش ها در انقلاب به مراتب عمیق تر از تغییر زاویه دید و ارزش ها در گفتمان است. با همه این ها، این پرسش قابل طرح است که آیا امکان ارزیابی گفتمان ها از جهت میزان تقرب به حقیقت وجود دارد؟ به نظر می رسد گفتمان ها لزوما نسبتی با حقیقت ندارند و گاه گفتمان حاکم بر یک جامعه، چیزی جز دروغ و فریب نیست. با این حال می توان با اتکاء به عقل و روش انتقادی، میزان نزدیکی یک گفتمان با حقیقت را مورد ارزیابی قرار داد. هر گفتمانی که در برابر نقد از خودش استقامت بیشتری نشان دهد شاید به حقیقت نزدیک تر باشد. رضا غلامی ۱۷ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Meritocracy; From dream to reality:

Every person considers meritocracy to be rational, but it should be seen if it is basically possible to choose the meritorious? If we seek to achieve meritocracy with a perfectionist approach, we will definitely reach a dead end in this field. It can not be guaranteed that the selected people are the most deserving, nor can it be claimed that there is no one better than those who have been selected as deserving. On the other hand, any set of indicators for merit selection may have defects, or it may not be possible to match people with the indicators. However, maybe if we set aside perfectionism, merit selection is not impossible in a realistic and relative manner. But our other question is that from the perspective of the philosophy of right, meritocracy can replace democracy? In fact, the debate is whether people have a role in choosing the worthy or not? It seems that the role of the people in choosing the deserving can not be ignored. Society is established by the people, and no one but the people have the right to choose the governing body. In a clearer sense, meritocracy will not be achieved by tyranny, and even if it is achieved, it will not be true meritocracy. It may not be possible for deserving people to come out of the public ballot box, but people can determine the indicators of merit by relying on their innate wisdom, and secondly, they can choose their trusted people to determine the deserving ones.

But a more serious issue can be raised here, and that is, is every society a favorable platform for the emergence of the worthy? If a society is not conducive to the growth of the worthy, how can we expect that a rational governance will be born in that society by choosing the worthy in that society? Probably, in order to get out of this impasse, one should stop being perfectionist again. It is the worthy people who can educate worthy people, and it is natural that in the first stage of choosing the worthy people, we should settle for the minimum potential of a society.

Reza Gholami

شایسته‌سالاری؛ از رؤیا تا واقعیت

هر انسانی شایسته سالاری را عقلانی می داند اما باید دید آیا اساساً انتخاب شایستگان امکان پذیر است؟ اگر در پی تحقق شایسته سالاری با رویکرد کمال طلبی باشیم، به طور قطع در این زمینه به بن بست خواهیم رسید. نه می توان تضمین کرد که افراد انتخاب شده شایسته ترین ها هستند و نه می توان مدعی شد که بهتر از افرادی که به عنوان شایستگان انتخاب شده اند، کسی وجود ندارد. از طرف دیگر، هر مجموعه شاخصی برای شایسته گزینی پدید آید، ممکن است نقایصی داشته باشد یا انطباق افراد با شاخص ها امکان پذیر نباشد. با این حال، شاید اگر کمال طلبی را کنار بگذاریم، شایسته گزینی به صورت واقع بینانه و نسبی ناممکن نباشد. اما پرسش دیگر ما این است که از منظر فلسفه حق، شایسته سالاری می تواند جایگزین مردم سالاری شود؟ در واقع، بحث بر سر این است که مردم در انتخاب شایستگان نقشی دارند یا نه؟ به نظر می رسد نمی توان نقش مردم را در انتخاب شایستگان نادیده گرفت. جامعه را مردم تاسیس می کنند و کسی جز مردم حق ندارد هیات حاکمه را انتخاب کند. به معنای واضح تر، شایسته سالاری با استبداد به دست نخواهد آمد و اگر هم به دست بیاید شایسته سالاری واقعی نخواهد بود. ممکن است امکان بیرون آمدن شایستگان از درون صندوق آراء عمومی وجود نداشته باشد اما مردم‌ می توانند اولاً با اتکاء به عقل برآمده از فطرت خود، شاخص های شایستگی را مشخص کنند و ثانیاً افراد مورد اعتماد خود را برای تعیین شایستگان انتخاب کنند.

اما در اینجا یک مساله جدی تری قابل طرح است و آن اینکه آیا هر جامعه ای بستر مساعدی برای ظهور شایستگان هست؟ چنانچه جامعه ای مساعد رویش شایستگان نبود، چگونه می توان توقع داشت که با انتخاب شایستگان در آن جامعه، یک حکمرانی عقلانی در آن جامعه متولد شود؟ احتمالا برای خروج از این بن بست نیز باید دوباره دست از کمال طلبی برداشت. این شایستگان هستند که می توانند شایسته تربیت کنند و طبیعی است که باید در نخستین مرحله از انتخاب شایستگان، به پتانسیل های حداقلی یک جامعه رضایت داد. رضا غلامی ۱۸ فروردین ۱۴۰۲

***************************

A woma is not a second class human being!

Despite the differences between men and women in the physiological field, men and women are 100% equal in the human spirit and in the spiritual field. A woman can dive in the ocean of thought as much as a man can dive in the ocean of thought. A woman has the same talent of perfection as a man has the talent of perfection. In material matters, the physiological differences between men and women do not diminish the dignity and human dignity of women. Men and women complement each other in nature, and if there are no physiological differences between them, men and women will not be able to continue living, and the human race will become extinct. However, the woman is not the servant of the man. A woman is not a man’s sexual slave and a tool of man’s lust. A woman is not a means of reproduction. A woman is a free human being who marries with her full will, shares her life with her husband with her full will, makes love with her husband with her full will, gives birth to a child with her full will, and becomes a mother with her full will. There is no compulsion. In society, no one can face restrictions on women because of their physiological differences with men. Society democratically offers preferred options for the effective social presence of a woman in accordance with her physiological ability, but these are only preferences. A woman has all the freedoms a man has in society. Freedom of higher education, freedom of social activities, freedom of employment, freedom to actualize talents, freedom of social communication, freedom of political participation, etc. No one is allowed to deprive a woman of her social freedoms. In principle, the development of society is excluded without fair participation of women. On the other hand, no one can use a woman’s body as a tool in society either individually or systematically. Of course, the full realization of women’s personal and social freedoms depends on women’s self-awareness. It depends on the woman’s self-confidence. It depends on the woman’s decisive decision not to allow men and social systems to use her body as a tool. It depends on the woman leaving the world of nudity. The fact is that women, especially in contemporary history, are at the peak of oppression, and various efforts to achieve individual and social rights of women have not yet reached anywhere.

Reza Gholami

زن، انسان درجه دو نیست

با وجود تفاوت هایی که زن و مرد در عرصه فیزیولوژیکی با یکدیگر دارند، زن و مرد در روح انسانی و در عرصه معنوی صد در صد با هم برابرند. زن همان میزان می تواند در اقیانوس اندیشه غواصی کند که مرد می تواند در اقیانوس اندیشه غواصی کند. زن همان میزان از استعداد کمال برخوردار است که مرد از استعداد کمال برخوردار است. در امور مادی نیز تفاوت های فیزیولوژیکی زن و مرد، از منزلت و شرافت انسانی زن کم نمی کند. زن و مرد در طبیعت مکمل یکدیگرند و اگر تفاوت های فیزیولوژیکی میان ایندو نباشد، زن و مرد قادر به ادامه زندگی نخواهند بود و نسل بشر منقرض خواهد شد. با این حال، زن خدمتکار مرد نیست. مرد برده جنسی مرد و ابزار هوسرانی مرد نیست. زن ابزار تولید مثل نیست. زن یک انسان آزاد است که با اختیار کامل ازدواج می کند، با اختیار کامل با همسرش در زندگی شریک می‌شود، با اختیار کامل با همسرش عشق‌ورزی می کند، با اختیار کامل فرزند به دنیا می آورد و با اختیار کامل مادری می کند. هیچ اجباری در کار نیست. در جامعه نیز کسی نمی توان زن را به خاطر تفاوت های فیزیولوژیکی‌اش با مرد با محدودیت روبرو کند. جامعه به طور طبیعی گزینه های ترجیحی‌ای را برای نحوه حضور اجتماعی موثر زن متناسب با توان فیزیولوژیکی زن ارائه می کند اما این ها فقط ترجیحات است. زن از همه آزادی هایی که مرد در جامعه دارد برخوردار است. آزادی تحصیلات عالی، آزادی فعالیت های اجتماعی، آزادی اشتغال، آزادی به فعلیت رساندن استعدادها، آزادی ارتباطات اجتماعی، آزادی مشارکت سیاسی و غیره. هیچکس اجازه ندارد آزادی های اجتماعی زن را از او سلب کند.‌ اصولا پیشرفت جامعه بدون مشارکت عادلانه زن منتفی است، از طرف دیگر، کسی نیز نمی تواند در جامعه چه به صورت فردی و چه بصورت سیستمی از بدن زن استفاده ابزاری بکند. البته تحقق کامل آزادی های فردی و اجتماعی زن بستگی به خودآگاهی زن دارد. بستگی به اعتماد به نفس زن دارد. بستگی به تصمیم قاطع زن برای عدم اجازه استفاده ابزاری از جسمش از سوی مردان و سیستم های اجتماعی دارد. بستگی به خارج شدن زن از دنیای برهنگی دارد. واقعیت این است که زن به ویژه در تاریخ معاصر در اوج مظلومیت قرار دارد و تلاش های گوناگون برای احقاق حقوق فردی و اجتماعی زن هنوز به جایی نرسیده است. رضا غلامی ۲۰ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The possibility of realism:

If truth does not absolutely exist, not only is this world empty and meaningless, but everything is truth, and there is no criterion to distinguish truth from non-truth. It must be the absolute truth so that man can move himself towards the truth. I don’t know which way an existentialist chooses to give meaning to himself among the infinite ways? If no real way can be imagined, is there anything but a pile of dead ends? Therefore, it seems that a person who can not put himself on the path of truth will suffer internal collapse. In fact, human spiritual life depends on following the truth. A person who abandons truths is a walking dead! It may be asked, where is the source of truth in the world? If we are not caught by the disease of atheism, it is clear that the source of truth and its definitive criterion can not be anything other than the Creator of the universe. On the other hand, it is true that it is very difficult and even impossible to reach the absolute truth, but the inherent reason in us humans has made it possible to approach the truth. The truth is like a source of light, and the closer a person is to the source of light, the more he will benefit from the light. In order for the human intellectual system to be closer to the truth, it is necessary to use all cognitive capacities. Both logic and mathematics are necessary, as well as empirical knowledge and interpretative knowledge. All of these can open a field for methodical criticism in interaction with each other so that propositions closer to the truth emerge.

Reza Gholami

امکان حقیقت گرایی

اگر حقیقت، وجود مطلق نداشته باشد، نه فقط این عالم پوچ و بی معنا است، بلکه هر چیزی حقیقت است و ملاکی برای تشخیص حقیقت از غیر حقیقت وجود ندارد. باید حقیقت مطلقی باشد تا انسان بتواند خود را به سوی حقیقت به حرکت بیندازد. من نمی دانم یک اگزیستانسیالیست برای معنابخشی به خود از بین بی نهایت راه، کدام راه را انتخاب می کند؟ اگر راه حقیقی قابل تصور نباشد، چیزی جز انبوهی از بن بست ها وجود دارد؟ لذا به نظر می رسد، انسانیکه نتواند خود را در مسیر حقیقت قرار دهد، دچار فروپاشی درونی خواهد شد. در واقع حیات روحی انسان، بستگی به حقیقت گرایی انسان دارد. انسانی که حقیقت گرایی را کنار بگذارد یک مرده متحرک است! ممکن است سئوال شود که منبع حقیقت در عالم‌ کجاست؟ اگر به مرض الحاد گرفتار نشده باشیم، روشن است که منبع حقیقت و معیار قطعی آن نمی تواند چیزی جز خالق هستی باشد. از سوی دیگر، این درست است که رسیدن به حقیقت مطلق بسیار دشوار و حتی چه بسا ناممکن است اما عقل ذاتی در ما انسانها، تقرب به حقیقت را امکان پذیر کرده است. حقیقت مانند منبع نور است و انسان هر قدر به منبع نور نزدیک تر شود، بهره بیشتری از نور خواهد برد. برای اینکه دستگاه عقلی انسان را به حقیقت نزدیک کند، استفاده از همه ظرفیت های شناخت لازم است. هم منطق و ریاضی لازم است و هم دانش تجربی و دانش تفسیری لازم است. همه این ها می توانند در تعامل با یکدیگر، میدانی را برای نقد روشمند باز کنند تا از این طریق، گزاره های نزدیک تر به حقیقت ظهور پیدا کنند. رضا غلامی، ۲۱ فروردین ۱۴۰۲

***************************

utopianism:

Utopianism shows the endless human desire for perfection and excellence. It is rare to find a utopia in which there are no categories such as morality, public benevolence, brotherhood, and justice in addition to prosperity, order, stability, security freedom, and democracy.

Man does not seek material growth at the cost of losing human virtues, and this can be understood in the drawing of utopias. However, prosperity does not conflict with virtueism.

Some people insist on denying human’s innate tendency towards morals and human virtues and presenting human beings as indifferent beings towards human values, but historical facts do not support such claims.

Some people think that drawing utopia is a futile task and takes society away from reality, but I think that utopia brings the desire for great progress into the subconscious of the society and moves the society step by step towards getting closer to utopia.

On the other hand, drawing Utopia can not only show the intellectual horizon of the owners of a society and their demarcation with other societies but also reveals their various capacities for progress and civilization. Therefore, one of the ways to evaluate societies is to evaluate the utopia that society nurtures in its mind.

In recent decades, it was said that mankind has reached the end of history by reaching the modern world, but the reality is that the West has not succeeded in achieving its goals. on the other hand, the human is no longer looking for the end of history in the Western model. With this description, we should probably look for new utopias that will determine the future of the world.

Reza Gholami

آرمانشهرگرایی

آرمانشهرگرایی نشان دهنده میل بی پایان بشر به کمال و تعالی است. کمتر آرمانشهری را می توان پیدا کرد که در آن در کنار موضوع آبادانی و رفاه، مقولاتی همچون اخلاق، خیرخواهی عمومی و عدالت وجود نداشته باشد. بشر طالب رشد مادی به قیمت از دست دادن فضائل انسانی نیست و این مطلب را می توان در ترسیم آرمانشهرها درک کرد؛ هرچند رفاه با فضیلت‌گرایی منافات ندارد و قابل جمع است.

بعضی اصرار دارند گرایش ذاتی انسان به اخلاق و فضائل انسانی را نفی کنند و بشر را موجودی بی تفاوت نسبت به ارزش های انسانی معرفی کنند اما واقعیت های تاریخی چنین ادعایی را تایید نمی کند.

بعضی تصور می کنند ترسیم آرمانشهر کار بیهوده‌ای است و جامعه را از واقع بینی دور می کند اما من فکر می کنم آرمانشهر، اشتیاق به پیشرفت های بزرگ را وارد ناخودآگاه جامعه می کند و جامعه را قدم به قدم به سمت تقرب به آرمانشهر سوق می دهد‌.

از طرف دیگر، ترسیم آرمانشهر، نه تنها می تواند افق فکری صاحبان یک جامعه و مرزبندی آنها با دیگر جوامع را نشان دهد بلکه ظرفیت‌های گوناگون آنها را برای پیشرفت و تمدن‌سازی آشکار می کند. بنابراین، یکی از راه‌های ارزیابی جوامع، ارزیابی آرمانشهری است که آن جامعه، آن را در ذهن خود می‌پروراند.

در دهه های اخیر گفته شد بشر با دست یابی به دنیای مدرن، به پایان تاریخ رسیده است اما واقعیت این است که غرب در رسیدن به اهداف خود موفق نبوده و انسان دیگر پایان تاریخ را در الگوی غرب جستجو نمی کند. با این وصف، احتمالا باید در پی آرمانشهرهای جدیدی باشیم که آینده جهان را رقم‌ خواهند زد. رضا غلامی، ۲۲ فروردین ۱۴۰۲

***************************

The concept of political man:

A political person refers to a person who is alert and active in political affairs. That is, he knows that, firstly, society has no philosophy other than to respond to his and other members of the society’s set of desires. Secondly, society is the platform for the material and spiritual development of humans. Thirdly, the society finds its meaning and purpose with the conscious actions of humans and members of the society, and fourthly, the government is created by the people, and has no dignity other than representing the members of the society to reach the society’s goals. I completely agree with Hannah Arendt’s words that tyranny is the result of an indifferent and passive society. If the number of political people increases and, as a result, a political society arises, the foundations for the rise of tyranny will not arise.

It should be noted that even the most democratic societies are always subject to tyranny. Tyranny brings misery. We have no such thing as good and bad tyranny. Tyranny in any form is bad. Meanwhile, one of the ways to suppress tyranny is to recognize criticism and promote free criticism in society. In a political society, no red line for criticism is imaginable. But the matter is very complicated. Sometimes, this criticism becomes a tool for political parties to take revenge on each other. Sometimes, blind idealism in criticism deprives society of the possibility of realism surviving. Such criticism is not only not useful for the development of the society but also provides the opportunity for political tyranny. It is necessary to be immune to criticism from tyranny, neutrality in criticism, realistic criticism, and commitment to ethics and justice. But there is a more important issue, and that is the education of a political person. Society needs a lot of political people. Of course, political people do not only include elites, but every single person should be political. In a society, as much as a university professor should be political, a pastry seller should also be political. For this, political training should be taken seriously. In political training, understanding criticism and the ability to criticize is a principle. I will end my speech with this sentence that dictators always welcome the existence of ignorant, indifferent, and non-political people!

مفهوم انسان سیاسی

انسان سیاسی به انسانی اطلاق می‌شود که در امر سیاسی هوشیار و فعال است. یعنی می داند که اولاً‌، جامعه، فلسفه‌ای جز پاسخ به مجموعه نیارهای او و سایر اعضای جامعه ندارد. ثانیاً، جامعه بستر رشد و ترقی مادی و معنوی انسانهاست. ثالثاً، جامعه با کنش های آگاهانه انسان و اعضای جامعه معنا و هدف می یابد و رابعاً، دولت برآمده از مردم است، و شأنی جز نمایندگی از اعضای جامعه برای رساندن جامعه به اهداف خود ندارد. من با سخن هانا آرنت کاملا موافقم که استبداد، ثمره یک جامعه بی تفاوت و منفعل است. چنانچه انسان‌های سیاسی زیاد شوند و به تبع آن، جامعه سیاسی بوجود بیاید، بسترهای ظهور استبداد پدید نخواهد آمد.

باید توجه داشت که دموکراتیک ترین جوامع نیز همواره در معرض استبداد قرار دارند. استبداد با خود بدبختی به همراه می آورد. ما چیزی به نام استبداد خوب و بد نداریم. استبداد در هر شکلی بد است. در این میان، یکی از راه‌های سرکوب کردن استبداد، به رسمیت شناختن نقد و رونق دادن به نقد آزاد در جامعه است. در یک جامعه سیاسی، هیچ خط قرمزی برای نقد قابل تصور نیست. اما موضوع خیلی پیچیده است. گاهی همین نقد، به ابزاری برای استبدادگری احزاب سیاسی برای انتقام گرفتن از همدیگر تبدیل می‌شود. یا گاهی آرمانگرایی کور در نقد، امکان زنده ماندن واقع بینی را از جامعه سلب می کند. چنین نقدی نه تنها برای رشد جامعه مفید نیست بلکه فرصت استبداد سیاسی را فراهم می کند. لازمه مصون ماندن نقد از استبداد، بی‌طرفی در نقد، واقع بینانه بودن نقد و نیز التزام نقد به اخلاق و عدالت است. اما یک موضوع مهم تر هم وجود دارد و آن، تربیت انسان‌ سیاسی است. جامعه به وفور به انسان‌های سیاسی احتیاج دارد. البته انسان‌های سیاسی فقط شامل نخبگان نمی شوند بلکه تک تک مردم باید سیاسی باشند. در یک جامعه، همانقدر که یک استاد دانشگاه باید سیاسی باشد، یک شیرینی فروش نیز باید سیاسی باشد. برای این امر، تربیت سیاسی باید جدی گرفته شود. در تربیت سیاسی، فهم نقد و قدرت نقد کردن یک اصل است. با این جمله به سخن خود پایان می دهم که دیکتاتورها همواره از وجود انسان‌های ناآگاه، بی تفاوت و غیر سیاسی استقبال می کنند! رضا غلامی، ۲۳ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Is equality possible?

On the assumption that the principle of equality is accepted in a society from a theoretical point of view and even equality is supposed to happen in practice. The important question is whether equality is possible in the field of objectivity? I don’t think anyone can answer this question with certainty. Humans are different from each other. One is more intelligent, and one is less intelligent. One has lofty goals, and one has trivial goals. One is a risk taker, and one is not a risk taker. One has a strong will, and one has a weak will. One has a great coach, and one does not have a great coach. One is moral, and one is immoral. One has unique knowledge or skill, and one has no knowledge and skill. Each of these people, according to their inherent or transverse characteristics, is not only rationally expected to have a position corresponding to those characteristics, but this position also appears in practice. I would like to say a bigger sentence. The individual freedom of these people requires that we do not seek to make them the same as the rest of the society. In fact, homogenization is sometimes a cruelty.

Accordingly, it is better to say that the focal point in social justice is entitlement, not equality. However, if we face society based on merit, the right requires that people are completely equal in enjoying natural rights and welfare minimums such as housing, food, and treatment. be equal before the law. be equal in using public facilities. They should be equal to each other in providing the necessary platforms to actualize their capacities. For example, in society, everyone should have equal opportunities for education. No one should be deprived of the opportunity of

qualitive education just because he lives in an economically weak family. Therefore, equality is an important part of justice but not all justice. So, if it is based on the realization of social justice, first of all, one should seek to give the right to the owner of the right, but at the same time, equality cannot be ignored.

Reza Gholami

آیا برابری ممکن است؟

بر فرض که در یک جامعه از جهت تئوریک اصل برابری پذیرفته شود و حتی قرار باشد در مقام عمل، برابری اتفاق بیفتد. سئوال مهم این است که آیا برابری در عرصه عینیت امکان پذیر است؟ فکر نمی کنم کسی بتواند به این سئوال با اطمینان پاسخ مثبت بدهد. انسانها با یکدیگر متفاوتند. یکی هوش بیشتری دارد و یکی هوش کمتری دارد. یکی اهداف بلندی دارد و یکی اهداف پیش پا افتاده‌ای دارد. یکی ریسک پذیر است و یکی ریسک پذیر نیست. یکی اراده قوی دارد و یکی اراده ضعیفی دارد. یکی مربی بزرگی دارد و یکی مربی بزرگی ندارد. یکی با اخلاق است و یکی بی اخلاق است. یکی دانش یا مهارت منحصربفردی دارد و یکی دانش و مهارت ندارد. هر یک این انسانها، متناسب با خصلت های ذاتی یا عرضی‌ای که دارد، نه تنها عقلا انتظار می رود موقعیتی منطبق با آن خصلت ها را داشته باشد، بلکه در عمل نیز این موقعیت ظهور پیدا می کند. مایلم جمله ای بزرگ تر بگویم. آزادی فردی این انسانها اقتضا دارد تا به دنبال یکدست سازی آنها با بقیه اعضای جامعه نباشیم. در واقع، یکدست سازی گاهی یک ظلم است.

بر همین اساس، بهتر است بگوییم نقطه کانونی در عدالت اجتماعی استحقاق است نه برابری. با این حال، اگر مبتنی بر استحقاق با جامعه روبرو شویم، حق اقتضا می کند که مردم در بهره مندی از حقوق طبیعی و در برخورداری از حداقل های رفاه مانند مسکن، خوراک و درمان با یکدیگر کاملا برابر باشند. در مواجهه با قانون با هم برابر باشند. در استفاده از امکانات عمومی با هم برابر باشند. در فراهم شدن بسترهای لازم برای به فعلیت رسیدن ظرفیت هایشان، با یکدیگر برابر باشند. مثلا در جامعه، همه باید به صورت مساوی از فرصت تعلیم و تربیت برخوردار باشند. کسی نباید به خاطر آنکه از جهت اقتصادی در یک خانواده ضعیف زندگی می کند، از فرصت آموزش محروم شود. بنابراین، برابری بخش مهمی از عدالت است اما همه عدالت نیست. پس اگر بنای بر تحقق عدالت اجتماعی باشد، در درجه اول باید در پی رساندن حق به صاحب حق بود اما در عین حال نمی توان از برابری نیز چشم‌ پوشید. رضا غلامی، ۲۴ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Linking tradition and modernism:

The same and absolute judgment about traditions is not acceptable. It is wrong to introduce traditions as an obstacle to progress. But these are as bad as an absolute and pessimistic assessment of modernism. It can not be doubted that humanity has done a great loss by depriving itself of good and constructive traditions. The least harm that mankind has done is to demoralize life and turn itself into a small cog next to millions of cogs in a huge machine. The concerns of the Frankfurt circle about modern civilization were valid concerns. Modern civilization slaughtered culture and made thought extremely superficial and shallow. However, is it possible to go back? Is it possible to revive tradition? Absolutism in this field is not correct. Perhaps it is possible to reduce some of the cruelty of modernism and reconcile human life with some good traditions, but it should be noted that the age of tradition has passed. On the other hand, as I mentioned, it does not make sense to be pessimistic about modernism and to introduce it black and dark. Along with its many problems, modernism has also provided great services to humanity. These services are not only about increasing power and welfare. The clear role of modernism in the expansion of freedom, in the relative stability of natural rights, in the fight against ignorance and superstitions, in the fight against ignorant and bigoted traditions, in breaking the back of tyranny, and also in the spread of democracy should not be ignored. With this description, I am among those who believe in the possibility of reforming modernism. Contrary to the opinion of some postmodernists, reforming modernism does not mean insisting on the foundations of modernism, some of which are unreasonable. What I mean by reforming modernism is abandoning dogmatism and bigotry about traditions. What I mean by reforming modernism is accepting the unique virtues of religions. Reforming modernism means isolating utilitarianism and pragmatism. Reforming modernism means reconciling with nature, which means abandoning the destruction of natural resources. Reforming modernism means saving humanity from worldliness and aversion to spirituality. Reforming modernism means returning culture and deep thought to human beings and human society. It seems that these are not unrealistic demands.

Reza Gholami

پیوند سنت و مدرنیسم

قضاوت یکسان و مطلق درباره سنتها قابل قبول نیست. معرفی کردن سنتها به عنوان مانع پیشرفت هم نارواست. اما این ها همانقدر بد است که ارزیابی مطلق و بدبینانه درباره مدرنیسم بد است. نمی توان شک کرد که بشر با محروم‌ کردن خود از سنتهای خوب و سازنده، ضرر بزرگی کرده است. کم ترین ضرری که بشر کرده است، بی روح کردن زندگی و تبدیل کردن خود به چرخ دنده ای کوچک در کنار میلیون ها چرخ دهنده یک دستگاه عظیم است. نگرانی های حلقه فرانکفورت از تمدن مدرن،‌ نگرانی های بجایی بود. تمدن مدرن، فرهنگ را ذبح کرد و اندیشه را به شدت سطحی و کم عمق نمود. با این حال، آیا برگشت به عقب امکان پذیر است؟ آیا احیاء سنت امکان پذیر است؟ مطلق گویی در این زمینه درست نیست. شاید بتوان قدری از ظلم مدرنیسم کاهش داد و زندگی بشر را با برخی سنت های خوب آشتی داد؛ اما باید توجه کرد که دیگر عصر سنت سپری شده است. از سوی دیگر، همانطور که اشاره کردم، مواجهه بدبینانه با مدرنیسم و سیاه و تیره معرفی کردن آن نیز منطقی نیست. مدرنیسم در کنار اشکالات فراوانی که دارد، خدمات بزرگی نیز به بشر کرده است. این خدمات فقط از جنس افزایش قدرت و رفاه نیست. نباید نقش بارز مدرنیسم در گسترش آزادی، در ثبیت نسبی حقوق طبیعی، در مبارزه با جهل و خرافات، در مبارزه با سنت‌های جاهلانه و متعصبانه، در شکستن کمر استبداد و همچنین در رواج دموکراسی را نادیده گرفت. با این وصف، من جزو کسانی هستم که قائل به امکان اصلاح مدرنیسم هستم. بر خلاف نظر برخی از پست مدرنیست ها، اصلاح مدرنیسم به مفهوم پافشاری روی بنیادهای مدرنیسم که بخشی از آنها نامعقول می باشد نیست. منظور من از اصلاح مدرنیسم کنار گذاشتن دگماتیسم و تعصب‌ورزی درباره سنتهاست، منظور من از اصلاح مدرنیسم قبول کردن خوبی های منحصربفرد ادیان است. اصلاح مدرنیسم یعنی منزوی سازی نفع گرایی و عمل گرایی. اصلاح مدرنیسم، یعنی آشتی با طبیعت، یعنی کنار گذاشتن نابودی منابع طبیعی است. اصلاح مدرنیسم یعنی نجات بشر از دنیاپرستی و معنویت‌گریزی است. اصلاح مدرنیسم یعنی برگرداندن فرهنگ و ژرف‌اندیشی به انسان و جامعه انسانی. به نظر می رسد این ها خواسته هایی غیر واقع بینانه‌ای نیست. رضا غلامی، ۲۵ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Theory of public benevolence in international relations:

It can not be doubted that peace is one of the main desires of all the people of the world. People do not seek war and always welcome pacifist schools of thought. No sane person is satisfied with killing innocent people, especially women and children. There is no human being who is satisfied with the widespread destruction of people’s houses and infrastructure facilities of communities. Of course, the formation of tension between communities is a natural thing. Societies compete with each other in order to secure their interests in rational ways, and when a society does not respect the rational rules of competition and commits violations, tension is created at various levels. However, war is not the only option for dealing with tension. Sometimes, with a series of logical discussions and getting the satisfaction of the parties, the tensions disappear. Sometimes, tensions are stopped with the mediation of the third society and setting realistic conditions for the parties. Sometimes, the tensions end with the relentless pressure of the people against their angry rulers and the owners of the large factories producing weapons of mass destruction who trade in the blood of the people. It is important for societies to know that there is another way to secure their interests besides war. In order to reduce the war in the world, we need the emergence of a pacifist school of thought. We need a new order in international relations that is not based on military power and violence. The United Nations was founded after World War II by those who had more and more advanced weapons. The Security Council was created in an undemocratic and dictatorial way by those who had nuclear weapons. Today, those who present themselves as world leaders have the largest weapons factories in their country and can not close their eyes to the lucrative arms trade in the world. These countries, whose policy in international relations is based on deadly weapons, can not be expected to contribute to the development of peace in the world. Here, I am going to talk about the theory of general benevolence in international relations. The theory of general benevolence is neither liberalism nor Marxism. The theory of general benevolence, whose central signifier is justice, can replace war with peace in most cases without limiting the economic interests of countries. He can prove to everyone with mathematical formulas that peace benefits all countries, and most wars have no winners. The theory of general benevolence not only expands the opportunity for peace in the world, but it can greatly reduce poverty and discrimination in the world without suppressing individual freedoms and without limiting the interests of individuals and countries. The key message of the theory of general benevolence is that in peace and tranquility, the economic interests of countries can be secured more than in war. Even turning weapons factories into peaceful industries does not bring less profit from the arms trade to the countries that have advanced weapons manufacturing factories. The key word of the theory of general benevolence is that, contrary to the view of liberals, in a world where there is no poverty and no one is deprived of his natural rights, the economic interests of countries are better served. Dear Friends! The end of history will come when peace replaces war.

Reza Gholami

نظریه خیرخواهی عمومی در روابط بین‌الملل

نمی توان شک کرد که صلح یکی از خواسته های اصلی همه مردم جهان است. مردم طالب جنگ نیستند و همواره از مکاتب فکری صلح‌گرا استقبال می‌کنند. هیچ انسان عاقلی نیست که به کشتار مردم بیگناه به ویژه زنان و کودکان راضی باشد. هیچ انسانی نیست که به تخریب گسترده خانه‌های مردم و تاسیسات زیربنایی جوامع راضی باشد. البته شکل گیری تنش میان جوامع یک امر طبیعی است. جوامع در جهت تامین منافع خود به روش های عقلی با یکدیگر رقابت می کنند و وقتی یک‌ جامعه قواعد عقلی رقابت را رعایت نکند و دست به تعدی‌گری بزند، در سطوح گوناگون تنش ایجاد می‌شود. با این حال، جنگ تنها گزینه رویارویی با تنش نیست. گاهی اوقات با سلسله گفتگوهای منطقی و جلب رضایت طرفین، تنش ها از میان می رود. گاهی اوقات با پادرمیانی جامعه سوم و تعیین شروطی واقع‌بینانه برای طرفین، تنش‌ها متوقف می گردد. گاهی اوقات با فشار بی امان مردم به حاکمان خشمگین خود و صاحبان کارخانه های بزرگ تولید سلاح های کشتار جمعی که با خون مردم تجارت میکنند، تنش ها به پایان می رسد. مهم این است که جوامع بدانند به جز جنگ، راه دیگری نیز جهت تامین منافع آنها وجود دارد. برای اینکه جنگ در جهان کاهش یابد، نیازمند ظهور یک مکتب فکری صلح‌گرا هستیم. نیازمند یک نظم جدید در روابط بین الملل هستیم که پایه آن را قدرت نظامی و خشونت‌گرایی تشکیل نداده باشد. سازمان ملل را بعد از جنگ جهانی دوم کسانی تاسیس کردند که سلاح های بیشتر و پیشرفته‌تری داشتند. شورای امنیت را کسانی به روش غیر دموکراتیک و دیکتاتورمآبانه ایجاد کردند که سلاح هسته‌ای داشتند. کسانی امروز خود را رهبران جهان معرفی می کنند که بزرگ ترین کارخانه‌های سلاح در کشور آنها قرار دارد و نمی توانند چشم خود را بر روی تجارت پرسود سلاح در جهان ببندند. از این کشورها که تکیه‌گاه سیاست آنها در روابط بین الملل سلاحهای مرگبار است نمی توان توقع داشت به توسعه صلح در جهان کمک کنند. من در اینجا قصد دارم از نظریه خیرخواهی عمومی در روابط بین الملل صحبت کنم. نظریه خیرخواهی عمومی نه لیبرالیسم است و نه مارکسیسم است. نظریه خیرخواهی عمومی که دال مرکزی آن عدالت است، بدون محدود کردن منافع اقتصادی کشورها می تواند در بیشتر موارد، صلح را جایگزین جنگ کند. می تواند با فرمول های ریاضی به همه اثبات کند که صلح به نفع همه کشورهاست و اغلب جنگ ها هیچ برنده‌ای ندارد. نظریه خیرخواهی عمومی نه فقط فرصت صلح را در جهان گسترش می دهد بلکه می‌تواند بدون سرکوب کردن آزادی های فردی و بدون محدود کردن منافع افراد و کشورها، فقر و تبعیض در جهان را تا حد زیادی کاهش دهد. پیام کلیدی نظریه خیرخواهی عمومی این است که در شرایط صلح و آرامش، منافع اقتصادی کشورها بیش از شرایط جنگ قابل تامین است. حتی تبدیل کارخانه های سلاح به کارخانه های صنایع صلح آمیز نیز سود کمتری از تجارت سلاح عاید کشورهای دارنده کارخانه های تولید سلاح های پیشرفته نمی کند. حرف کلیدی نظریه خیرخواهی عمومی این است که بر خلاف دیدگاه لیبرالیست‌ها، در جهانی که فقیر نباشد و کسی از حقوق طبیعی‌اش محروم نشود، منافع اقتصادی کشورها بهتر تامین می‌شود. دوستان عزیز! پایان تاریخ زمانی فرا می رسد که صلح جای جنگ را بگیرد. رضا غلامی، ۲۶ فروردین ۱۴۰۲

***************************

Epistemological regionalization theory in humanities:

This important question, what is the validity of knowledge, has always been one of the key questions in the field of epistemology in history. Various philosophical schools have given various answers to this question, and each of these answers has given different manifestations to the social life of humans. After the beginning of the modern era, the criterion of sensory experience and positivism overcame other criteria and pushed classical philosophy and metaphysics into isolation. Of course, the functions of positivism were many, so if it is said that the new civilization of the West and the formation of the industrial world owes to this epistemological exclusiveness, it is not an exaggeration. However, in the last century, we see the formation of anti-positivist currents of thought and then the rise of the philosophy of linguistic analysis. Although the philosophy of linguistic analysis has saved the human sciences from superficiality to some extent, but by ignoring the issue of truth and promoting epistemological relativism, in the name of realism, it has kept mankind away from the path of approaching the truth. In the meantime, I have proposed a theory in the humanities, which is called epistemological regionalization in the humanities. In this theory, the humanities are divided into different areas based on a specific logic, and then by breaking the epistemological exclusivity, it uses each of the sources and methodologies based on their position and function in the field of knowledge, in a specific area of the humanities. In this theory, sources and methodologies are valid that confirm their rationality. The important issue in this theory is that, firstly, it is possible to use several sources and methodologies in one area, and secondly, different areas in the humanities are not unrelated to each other, and the possibility of their interaction and synergy with each other is not ruled out. The specialty of this theory in human sciences is that it provides better conditions for getting closer to the truth by making extensive and comprehensive use of cognitive capacities. It seems that if this theory appears objectively, some of the important problems of Western civilization related to the inefficiency of modern humanities will be solved.

Reza Gholami

نظریه منطقه بندی معرفت شناختی در علوم انسانی

این پرسش مهم که اعتبار شناخت به چیست، همواره در تاریخ، جزو پرسش های کلیدی در عرصه معرفت ‌شناسی بوده است. مکاتب فلسفی گوناگون به این پرسش پاسخ های متنوعی داده اند و این پاسخها، هر یک در ساحت عمل به زیست اجتماعی انسانها ظهورات مختلفی بخشیده است. پس از آغاز عصر مدرن، معیار تجربه حسی و پوزیتیویسم بر سایر معیارها غلبه کرد و فلسفه کلاسیک و متافیزیک را به انزوا کشاند. البته کارکردهای پوزیتیویسم فراوان بود بطوریکه اگر گفته شود تمدن جدید غرب و شکل گیری دنیای صنعتی مدیون این انحصارگرایی معرفت شناختی است، اغراق نشده است. با این حال، در سده اخیر شاهد شکل گیری جریان های فکری ضد پوزیتیویستی و سپس رونق فلسفه تحلیل زبانی هستیم. هرچند فلسفه تحلیل زبانی، علوم انسانی را تا حدی از سطحی گرایی نجات داده است اما با بی اعتنایی به موضوع صدق، و دامن زدن به نسبی گرایی معرفتی، به نام واقع گرایی، بشر را از مسیر تقرب به حقیقت دور ساخته است. در این میان، من نظریه‌ای را در علوم انسانی مطرح کرده ام که عنوان آن، منطقه بندی معرفت شناختی در علوم انسانی است. در این نظریه، علوم انسانی بر اساس منطقی مشخص به مناطق گوناگونی تقسیم می‌شود و سپس با شکستن انحصارگرایی معرفت شناختی، از هر یک از منابع و متدلوژی ها بر اساس جایگاه و کارکردی که در میدان شناخت دارند، در منطقه خاصی از علوم انسانی استفاده می‌‌کند. در این نظریه، منابع و متدلوژی‌هایی اعتبار دارند که عقل برهانی آنها را تایید کند. موضوع مهم در این نظریه، این است که اولاً، امکان استفاده از چند منبع و متدلوژی در یک منطقه وجود دارد و ثانیاً، مناطق گوناگون در علوم انسانی با یکدیگر بی ارتباط نیستند و امکان تعامل و هم افزایی آنها با همدیگر منتفی نیست. خاصیت این نظریه در علوم انسانی این است که با بهره‌گیری وسیع و همه جانبه از ظرفیت های شناختی، شرایط بهتری را برای تقرب به حقیقت فراهم می کند. به نظر می رسد در صورت ظهور عینی این نظریه، برخی از اشکالات مهم تمدن غرب که به ناکارآمدی علوم انسانی مدرن مربوط می‌شود، برطرف شود. رضا غلامی، ٢٧ فروردین ۱۴۰۲

***************************

What is the decision of the majority of wise people, and where is it valid?

Today, the collective vote of the majority of the wise, that is, what the majority of the assembly of the wise approve as an individual or civil rule, is considered valid. In addition, based on it, individual and social rights are written, and societies are managed, but there are important questions about the decision of the Assembly of Wise Men. One of the questions is, who are the wise? Can any assembly be called the assembly of the wise, or should these wise men have certain characteristics? The answer to this question is not simple, but it seems acceptable that the least characteristic of the wise is their belief in the inherent validity of reason as a great internal force and their loyalty to logic to prevent errors in the process of rational thinking. Isolation of logic opens the door to sophistry and fallacies and turns the flow of rational thought into a destructive flow. Of course, I would like to add two more features: first, the practical loyalty of the wise to ethics and especially benevolence, and second, the existence of social realism. A wise person who does not follow morals will eventually find a way to misuse reason and rational thinking and make reason a victim of his own selfishness. On the other hand, a wise person who is not realistic uses rational thinking to promote his and his friends’ illusions, which results in people’s misery. But there is another question that is no less important than the previous question: Where is the opinion of the wise people valid? Is it possible to refer to the opinion of the majority of wise people anywhere? Is the opinion of the wise people necessarily honest and consistent with the truth? It seems that it is not the case that the assembly of the wise are worthy of making rules in any field, but the decision of the assembly of the wise should be considered valid in matters where rational formulas alone are not able to solve the problems. Both individual and social issues. Of course, the validity of the majority of wise people has another aspect. Sometimes, rational formulas know the answer to complex problems, but people don’t trust rational formulas as much as they trust the vote of the assembly of the wise! Another question is whether the decision of the Assembly of the Wise can be criticized? There seems to be nothing in the world that can escape criticism. By the way, if a correct path is provided for the criticism of the assembly of the wise by the general public or the minority of the wise who were outside the circle of the wise, as a complement to the role of the science of logic, many erroneous or unrealistic votes will be prevented. Let’s find some criteria for the opinions of the wise people. These criteria are: comprehensiveness, coherence and non-contradiction, efficiency, and most importantly, compliance with the two principles of ethics and social justice.

Reza Gholami

بنای عقلا چیست و در کجا معتبر است؟

امروز رأی جمعیِ اکثریت عاقلان ( بنای عقلا)، یعنی آنچه اکثر مجمع عاقلان به عنوان یک قاعده فردی یا مدنی آنرا تایید می کنند، معتبر شمرده می‌شود. علاوه بر این، بر اساس آن حقوق فردی و اجتماعی نوشته شده و جوامع مدیریت می‌شوند؛ اما سئوالات مهمی درباره رای مجمع عاقلان وجود دارد. یکی از سئوالات این است که عاقلان چه کسانی هستند؟ آیا نام هر مجمعی را می توان مجمع عاقلان گذاشت یا این عاقلان باید دارای ویژگی هایی باشند؟ پاسخ به این سئوال ساده نیست اما به نظر می رسد قابل قبول است که کمترین ویژگی عاقلان، باور آنها به حجیت ذاتی عقل به منزله یک نیروی عظیم درونی و نیز وفاداری آنها به منطق برای جلوگیری از خطا در فرایند تفکر عقلانی است. به انزوا کشیده شدن منطق، باب سفسطه و مغلطه را باز می کند و جریان تفکر عقلی را به جریانی مخرب بدل می سازد. البته من مایلم، دو ویژگی دیگر را اضافه کنم : یکم، وفاداری عملی عاقلان به اخلاق و به طور خاص خیرخواهی و دوم، وجود واقع بینی اجتماعی است. عاقلی که خود اهل رعایت اخلاق نباشد، بالاخره راه سوء استفاده از عقل و تفکر عقلانی را پیدا می کند و عقل را قربانی منفعت طلبی خویش می کند. از سوی دیگر، عاقلی که واقع بین نباشد، از تفکر عقلی در مسیر ترویج توهمات خود و دوستانش استفاده می کند که نتیجه آن، بدبختی مردم است. اما پرسش دیگری وجود دارد که از پرسش قبلی کم اهمیت تر نیست: رای مجمع عاقلان در کجاها معتبر است؟ آیا در هر جایی می توان به رأی اکثریت عاقلان رجوع کرد؟ آیا رای مجمع عاقلان لزوما صادق و منطبق با حقیقت است؟ به نظر می رسد اینگونه نیست که مجمع عاقلان در هر زمینه ای شایسته قاعده گذاری باشند بلکه رای مجمع عاقلان را باید در اموری معتبر دانست که فرمولهای عقلی به تنهایی قادر به حل مسائل نیستند. چه مسائل فردی و چه مسائل اجتماعی. البته اعتبار رأی اکثریتِ عاقلان وجه دیگری هم دارد. گاهی فرمولهای عقلی، پاسخ مسائل پیچیده را می داند اما مردم‌ آنقدر که به رأی مجمع عاقلان اعتماد دارند، به فرمولهای عقلی اعتماد ندارند! سئوال دیگر این است که آیا رای مجمع عاقلان قابل نقد است؟ به نظر می رسد هیچ چیزی در جهان وجود ندارد که قادر باشد خود را از نقد برهاند. اتفاقا چنانچه مسیر صحیحی برای نقد رأی مجمع عاقلان توسط عموم مردم یا اقلیت عاقلانی که از دایره رای عاقلان خارج بوده اند فراهم شود، به عنوان مکمل نقش علم منطق، جلوی بسیاری از آراء خطا یا غیر واقع بینانه گرفته میشود.‌ اگر بخواهیم برای نقد آراء مجمع عاقلان، معیارهایی را پیدا کنیم، این معیارها یعنی: جامعیت، انسجام و عدم تناقض، کارایی و از همه مهم تر انطباق با دو اصل اخلاق و عدالت اجتماعی، قابل توجه می باشند. رضا غلامی، ۱ اردیبهشت ۱۴۰۲

***************************

Social freedom and spiritual freedom:

Regardless of the fact that no two humans are genetically equal in all areas, humans are created free. The right to choose makes people different from each other. While humans have a common nature, they do not think in the same way, and as a result, they do not act 100% alike. One person gets closer to the truth by responding positively to rational calls, and the other moves away from the truth by responding negatively to rational calls; And of course, it is natural that every human being must accept the consequences of his free choice. We should not forget that all people are on a big ship and this ship will reach its destination safely when all people follow the rules of the ship. No one can say that because I am a free being, I have the right to pierce the ship! Everyone should know that society has rules that any disobedience of these rules endangers all members of the society. You may ask, is it possible to abandon rational principles or exercise tyranny in the name of social regulation? Is there only one set of rules for the proper management of society, or are there multiple sets of rules? It seems that any social regulation should be rational, and people should be partners in this regulation. If we do not consider the general public to be equally competent to determine rational rules, firstly, we can leave the selection of the members of the assembly of wise men or the assembly of experts to the people. Secondly, by choosing the discourse they like, people can define the atmosphere governing the social regulation by the assembly of the wise, which the members of that assembly have chosen themselves. So, I call the key role-playing of the general public in social regulation as the choice of discourse. Moreover, it is true that the majority of people elect the members of the assembly of the wise, but they have the right to criticize them. In the meantime, it is necessary to pay attention to the fact that people need political growth to choose a discourse and face criticism. Otherwise, they may deprive society and themselves of happiness with a wrong choice. But in spiritual matters, the realm of discretion is much larger. In spiritual affairs, the individual has priority over the society. Therefore, a person should choose his path with full awareness and with the right goal. In spiritual matters, it is necessary to promote the path of truth, but no one can deny people’s right to rational persuasion and freedom of choice in the name of righteousness. In spiritual matters, conscious and heart movement is a principle. The right path finds an enthusiastic supporter when, in addition to intellectual persuasion, the right path has the necessary appeal and does not disturb the natural balance in people’s lives. I will talk about the role of revelation in social regulation later.

Reza Gholami

آزادی اجتماعی و آزادی معنوی

صرف نظر از اینکه هیچ دو انسانی با یکدیگر در همه عرصه‌ها از جهت ژنتیکی برابری ندارند، انسان مختار آفریده شده است. حق انتخاب، انسانها را از یکدیگر متفاوت می کند. انسان‌ها در عین برخورداری از فطرت مشترک، به طرز واحدی فکر نمی کنند و به تبع آن، صد در صد همانند هم عمل نمی کنند. یک انسان با پاسخ مثبت به دعوت های عقلانی، به حقیقت نزدیک می شود و دیگری با پاسخ منفی به دعوت های عقلانی، از حقیقت دور می‌شود؛ و البته طبیعی است که هر انسانی، باید عوارض انتخاب آزادانه خود را قبول کند. نباید فراموش کرد که همه انسانها سوار یک کشتی بزرگ هستند و زمانی این کشتی به سلامت به مقصد خواهد رسید که همه مردم، قواعد کشتی را رعایت کند. کسی نمی تواند بگوید از آنجا که من موجودی آزاد هستم، حق دارم کشتی را سوراخ کنم! همه باید بدانند که جامعه قواعدی دارد که هرگونه سرپیچی از این قواعد، همه اعضا جامعه را به خطر می اندازد. ممکن است سئوال کنید آیا می توان به اسم قاعده گذاری اجتماعی، اصول عقلی را کنار گذاشت یا استبداد به خرج داد؟ آیا برای اداره صحیح جامعه فقط یک مجموعه قواعد وجود دارد یا مجموعه های متنوع و متکثری از قواعد وجود دارد؟ به نظر میرسد هر گونه قاعده گذاری اجتماعی باید عقلانی بوده و مردم در این قاعده گذاری شریک باشند. اگر عموم مردم را به یک اندازه برای تعیین قواعد عقلانی، ذیصلاح تلقی نکنیم، اولا، می توانیم انتخاب اعضای مجمع عاقلان یا مجمع متخصصان را به مردم‌ واگذار کنیم. ثانیاً، مردم‌ می توانند با انتخاب گفتمان مورد پسند خود، اتمسفر حاکم بر قاعده گذاری اجتماعی از سوی مجمع عاقلان که خود اعضای آن مجمع را انتخاب کرده اند را مشخص کنند. پس من نام نقش آفرینی کلیدی عموم مردم در قاعده گذاری اجتماعی را انتخاب گفتمان می گذارم. علاوه بر این، درست است که اکثریت مردم اعضای مجمع عاقلان را انتخاب می کنند اما حق نقد آنها را دارند. در این میان، توجه به این امر ضروری است که مردم برای انتخاب گفتمان و مواجهه انتقادی، نیازمند رشد سیاسی هستند و الا ممکن است با یک انتخاب نادرست، جامعه و خود را از خوشبختی محروم کنند. اما در امور معنوی، قلمرو اختیار بسیار بزرگ‌تر است. در امور معنوی فرد بر جامعه تقدم دارد، بنابراین، باید انسان با آگاهی کامل و با هدف صحیح، راه خود را انتخاب کند. در امور معنوی، ترویج راه حق لازم است، اما کسی نمی تواند به نام حقگرایی، حق انسانها در اقناع عقلی و آزادی انتخاب را سلب کند. در امور معنوی، حرکت آگاهانه و قلبی یک اصل است. راه حق زمانی جانبدارِ مشتاق پیدا می کند که علاوه بر اقناع عقلی، راه حق از جذابیت لازم برخوردار بوده و برهم‌ زننده تعادل طبیعی در زندگی انسان‌ها نباشد. درباره نقش وحی در قاعده‌گذاری اجتماعی بعدا صحبت می کنم. رضا غلامی، ۲ اردیبهشت ۱۴۰۲

***************************

The inner prophet and the outer prophet:

The reason in us humans is like an inner prophet. He constantly invites us to the truth and correctness and distinguishes the wrong way from the right. However, the intellect boldly declares that the worldly veils over the intellect of men have blinded me in a number of matters. ( If worldly veils did not blind the intellect, the inner prophet would not need the help of the outer prophet ) In this world, I am not able to answer all the ontological and anthropological questions alone, I alone cannot win over the individual and social selfishness of people and put an end to the fundamental differences and conflicts between people. Reason declares that I need the help of an external prophet to move shoulder to shoulder and support people in the direction of achieving true happiness. Contrary to the ideas created by distorted Christianity, reason plays a decisive role when choosing a religion. A religion that is not accepted through rational research and reason has no value. After a person becomes religious, the intellect does not go into isolation but becomes more prosperous than before. Pure reason and religion help humans and human society with each other’s help. In a society where the absolute majority are religious people and they freely declare their desire to play a role of religion in social affairs, religion helps the assembly of the wise in determining the basic rules of society. The members of the Assembly of the Wise are determined by the people in a democratic way, but the Assembly of the Wise remains loyal to the guiding principles of the religion department. Religion does not seek to shut down reason and science. Religion is not supposed to enter the realm of science. Religion is to draw the general line of happiness. The introduction of religion in science is like giving direction to science in the path of human virtues. Science and even technology, if it moves away from human virtues, it will be a disaster for human lives. Of course, one should be careful not to negate religious pluralism. Of course, I have a particular reading of pluralism. Care should be taken to prevent religious people from becoming dogmatic and denying various conclusions about religion. Care must be taken that the minority of the society who are not religious do not fall under the tyranny of the religious. The minority who are not religious have reasonable rights and freedoms that should not be ignored.

Reza Gholami

پیامبر دورنی؛ پیامبر بیرونی

عقل در ما انسانها همچون پیامبر درونی است. دائما ما را به راستی و درستی دعوت می کند و اندیشه و راه غلط را از درست متمایز می نماید. با این حال، عقل شجاعانه اعلام می کند که حجاب های دنیوی بر روی عقل انسانها، من را در یکسری امور نابینا کرده است. ( اگر حجاب های دنیوی عقل را کور نمی کرد، پیامبر باطن نیازی به یاری پیامبر ظاهر نداشت‌) من در این دنیا قادر نیستم به تنهایی به تمام پرسش های هستی شناختی و انسان شناختی پاسخ دهم، من به تنهای نمی توانم بر منفعت طلبی های فردی و اجتماعی آدمیان پیروز شوم و به اختلافات و تزاحمات بنیادی میان انسان‌ها خاتمه دهم. عقل اعلام می کند که من به مساعدت یک پیامبر بیرونی نیازمندم تا شانه به شانه او حرکت نموده و از انسانها در جهت رسیدن به سعادت حقیقی حمایت کنم. بر خلاف تصوراتی که مسیحیت تحریف شده بوجود آورده است، عقل در زمان انتخاب دین، نقش تعیین کننده دارد. دینی که از طریق تحقیق عقلی و دلیل پذیرفته نشود ارزشی ندارد. پس از دیندار شدن انسان، عقل به انزوا نمی رود بلکه شکوفاتر از قبل می‌شود. عقل و دینِ خالص، به کمک یکدیگر به انسان و جامعه انسانی کمک می کنند. در جامعه ای که اکثریت مطلق آنرا دینداران تشکیل می دهند و آزادانه تمایل خود را به نقش آفرینی دین در امور اجتماعی اعلام می کنند، دین در تعیین قواعد بنیادی جامعه به مجمع عاقلان ياري می رساند. اعضای مجمع عاقلان را مردم به روش دموکراتیک تعیین می کنند اما مجمع عاقلان به اصول هدایت بخش دین وفادار می ماند. دین به دنبال به تعطیلی کشاندن عقل و علم نیست. دین قرار نیست وارد قلمرو علم شود. دین به دنیال ترسیم خط کلی سعادت است. ورود دین در علم، از جنس جهت دادن به علم در مسیر فضائل انسانی است. علم و حتی فناوری، اگر از فضائل انسانی دور شود، بلای جان انسان‌ها می‌شود. البته باید مراقب بود که تکثرگرایی دینی نفی نشود. البته من به قرائتی خاص از تکثرگرایی قائل هستم. باید مراقب بود دینداران دچار دگم‌اندیشی نشوند و استنباطهای گوناگون از دین را انکار نکنند. باید مراقب بود که اقلیت جامعه که دیندار نیستند، تحت استبداد دینداران قرار نگیرند. اقلیتی که دیندار نیستند، حقوق و آزادی های معقولی دارند که نباید نادیده گرفته شود. رضا غلامی، ۳ اردیبهشت ۱۴۰۲

***************************

The issue of space and time

Space and time belong to nature and the material world. In the metamaterial world and in the substance and immaterial world, although the movement continues, there is no point of establishment to change. In the world of substance space and time are meaningless. Basically, in the world of substances, on the assumption that it is a container (which is not a container), at the same time, infinite substance beings can be collected together in that container, while in the material world, such a thing is not possible. (It is a little different in quantum physics) that is, two things of the same size can not fit in the same place. It is clear that the movement that takes place in the world of substance is not a transitional movement. that the time is correct. In the material world, the requirement of width movement is spatial and temporal transfer. Furthermore, every event has a temporal origin, although inwardly, this origin is timeless. Time in the material world is connected and linear. If the constant movement and transformation and its consequence, i.e. time, are not connected, the beings of the material world, including humans, will lose their identity. Dividing time into different periods does not mean the permanent birth and death of time. Therefore, in the material world, the movement of history can be described as an evolutionary movement in terms of its cumulative effect.

People remind each other of blessed events during their actualization in the material world, and this reminder can have good spiritual effects. On the other hand, the width movement in the material world is the creator of history. History can be divided into different periods, and different periods can be distinguished based on the developments that happened in those periods. Every human lives in a period of history, and his world is connected with that period. It is one of the signs of development for people to understand their belonging to a historical period and adapt the requirements of each period to their lives. In other words, man must be a child of his time. Historical periods in the material world can not be divided into periods of good and evil. Courses are containers that we humans create their content.

Reza Gholami

مسأله مکان و زمان

مکان و زمان متعلق به طبیعت و جهان مادی است‌. در عالم فراماده و در عالم مجرد با آنکه حرکت ادامه دارد، نقطه‌ای برای استقرار وجود ندارد تا تغییر پیدا کند. در عالم مجردات، مکان و زمان بی معناست. اصولاً، در عالم‌ مجردات، بر فرض که ظرفی باشد ( که ظرفی نیست)، هم زمان بی نهایت موجود مجرد با هم در آن ظرف قابل جمع هستند در حالیکه در عالم ماده چنین چیزی ممکن نیست. ( در فیزیک کوانتوم کمی متفاوت است) یعنی در یک مکان دو مظروف یک اندازه جا نمی شوند. روشن است که حرکتی که در عالم مجردات صورت می گیرد، حرکت انتقالی نیست. که اطلاق زمان به آن صحیح باشد. در دنیای مادی، اقتضای حرکت عرضی، انتقال مکانی و زمانی است. علاوه بر این، هر رویدادی یک مبدأ زمانی دارد هر چند در باطن، این مبدأ بی زمان است. زمان در عالم مادی متصل و خطی است. اگر حرکت و تحول دائم و پیامد آن یعنی زمان متصل نباشد، موجودات عالم مادی از جمله انسان هویت خود را از دست خواهند داد. تقسیم‌پذیر بودن زمان به دوره های گوناگون به منزله تولد و مرگ دائمی زمان نیست. بنابراین در عالم مادی حرکت تاریخ را می توان از حیث اثری که به صورت تراکمی دارد، یک حرکت تکاملی توصیف نمود.

مردم رویدادهای بابرکت را در زمان فعلیتش در عالم مادی به یکدیگر یادآوری می کنند و این یادآوری می تواند آثار معنوی خوبی داشته باشد. از سوی دیگر، حرکت عرضی در دنیای مادی خالق تاریخ است. تاریخ را می توان به دوره های گوناگون تقسیم نمود و میان دوره ها، بر اساس تحولاتی که در آن دوره‌ها اتفاق افتاده است، تمایز قائل شد. هر انسانی در دوره ای از تاریخ زیست می کند و جهان او، با آن دوره پیوند خورده است. اینکه انسانها تعلق خودشان به یک دوره تاریخی را درک کنند و اقتضائات هر دوره را با زندگی خود تطبیق دهند، یکی از نشانه‌های رشد یافتگی است. به بیان دیگر، انسان باید فرزند زمان خود باشد. دوره های تاریخی در جهان مادی را نمی توان به دوره های خیر و شر تقسیم‌ نمود. دوره ها ظرف هایی هستند که ما انسانها محتوای آنها را می آفرینیم. رضا غلامی، ۴ اردیبهشت ۱۴۰۲

https://r-gholami.ir/?p=3116

بدون دیدگاه

دیدگاه شما چیست؟

« مطلب قبلی

مطلب بعدی »

دکتر رضا غلامی

Philosophical notes of Prof. Reza Gholami on Facebook/part one

بدون دیدگاه

دیدگاه شما چیست؟