پژوهشگر و مدرس فلسفه سیاسی و مطالعات فرهنگی و تمدنی
قال الحسین علیهالسلام: «إنی لا أری الموتَ إلا سعادةً، ولا
الحیاةَ مع الظالمین إلا بَرَماً» (تحفالعقول، ص ۲۷۶)
بهراستی، من مرگ را جز سعادت نمیبینم و زندگی در کنار ستمگران را جز ملالت و ننگ نمیدانم.
شهادت دکتر علی لاریجانی، که از متفکران حکیم و از سیاستمداران هوشمند ایرانی بهشمار میرفت، ضایعهای بزرگ و اندوهبار است. او نهتنها از مرگ در راه خدا بیمی نداشت، بلکه خود را برای شهادت مهیا ساخته بود.
وی چند روز پیش، با یادآوری یکی از ارکان «مانیفست شیعه» که بر همین کلام نورانی امام حسین علیهالسلام استوار است، گویی حال و مسیر خویش را بهروشنی ترسیم کرده بود.
دکتر لاریجانی از جمله شخصیتهای میانهرویی بود که سالها مورد بیمهری تندروها قرار گرفت، اما در بزنگاهی حساس، با گذشت از همه آن تهمتها و رنجها، با تمام توان و همچون یک شیرمرد به صحنه آمد و به چهرهای انقلابی و سیاسیِ کمنظیر تاریخ ایران تبدیل شد؛ چهرهای که حضورش مایه نگرانی و رنج دشمنان ایران بود.
از ایشان بارها برای سخنرانی در کنفرانسهای علمی دعوت کردم و هر بار صمیمانه پذیرفت؛ آخرین بار در همایش فیلسوف ایرانی، استاد کریم مجتهدی، ۲۳ خرداد ۱۴۰۲ در محل پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی وزارت علوم بود. شهید لاریجانی در آن سخنرانی ۵۰ دقیقهای خود یک بحث فلسفی بسیار ارزشمند را با اساتید و محققان حاضر در همایش در میان گذاشت که نشانگر عمق فلسفی او بود.
از درگاه خداوند متعال، برای روح آن فقید سعید، علوّ درجات و رحمت واسعه مسئلت دارم.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.
رضا غلامی
۲۷ اسفند ۱۴۰۴